خدانگهدار
اي رستخيز ناگهان، وي رحمت بي‌منتها/ ‌اي آتشي افروخته بر بيشه انديشه‌ها
سلام بر مردم دلاور ايران،
در اين واپسين روزهاي خدمت در كسوت وزير امور خارجه، از همه شما مردم خوب ايران، براي بزرگواري‌ها و بنده‌نوازي‌هاي‌ سخاوتمندانه‌تان سپاسگزاري مي‌كنم و همزمان براي تمامي نارسايي‌ها و كاستي‌ها پوزش ‌مي‌خواهم و درخواست گذشت و حلاليت دارم.
حتما در هشت سال گذشته به همه اهداف خود در سياست خارجي نرسيديم. تاريخ، هم در مورد ارزش دستاوردهاي ما و هم در مورد علل ناكامي‌هاي ما قضاوت خواهد كرد. ولي هميشه در حد توان همراه با همكاران خوب و لايقم كوشيديم سياست خارجي موجب ارتقاي آرامش، سلامتي و رفاه مردم باشد و از حقوق ملت، اقتصاد ملي و توسعه كشور پاسداري كند. كوشيديم نقشي ولو اندك در حل مشكلات ايفا كنيم و آرزو داشتيم لبخند بر لبان‌تان بنشانيم و جلوه غرور ملي را در وجودتان ببينيم.
مي‌دانم كه پاره‌اي از كارهايم را نپسنديديد:
گروهي از راه رفتنم با آقاي كري رنجيديد و جمعي از استقبال و بدرقه‌ام از نمايندگان طالبان.
گروهي از برجام به خروش آمديد و جمعي از كنوانسيون خزر و توافق ۲۵ ساله.
مي‌دانم كه برخي حرف‌هايم براي گروه‌هايي از شما گران آمده است:
جمعي زبان تيزم در برابر قدرت‌هاي جهاني را تندروي دانستيد و گروهي اعلام آمادگي‌ام براي مذاكره را وادادگي.
گروهي از اينكه گفتم «خودمان انتخاب كرديم» برآشفتيد و جمعي از انتقال صادقانه‌ تجربيات و يافته‌هايم – آن هم در يك مصاحبه محرمانه براي كارگزاران آينده – خشمگين شديد.
بسياري از شما سكوت يا توجيه برخي سياست‌ها و رفتارها –كه خود نيز نسبت به برخي از آنها منتقد بوده‌ام – را نپسنديديد و حتي برخي حمل بر منفعت‌طلبي و تلاش براي حفظ موقعيت كرديد.
در مقابل برخي ديگر بيان ملايمم براي توجيه همان سياست‌ها را غيرانقلابي و حتي بازي در زمين دشمن خوانديد.
مرا ببخشيد ولي براي پاسداري از منافع ملي، هميشه نمي‌توانستم آن‌گونه كه دوست داشتم سخن بگويم و حتي از عملكرد خود دفاع كنم و شهادت مي‌دهم در چهار دهه خدمت در سياست خارجي جز منافع مردم اين مرز و بوم هيچ معيار و سنجه‌اي نداشتم. اكنون نيز برآنم كه در دانشگاه تهران در حوزه ديگري همين وظيفه را ادامه دهم.
ما را سري است با تو كه گر خلق روزگار دشمن شوند و سر برود هم بر آن سريم
خداوند بزرگ همواره يار و نگهدار همه شما و ايران عزيز و ايرانيان سرفراز باشد.
محمدجواد ظريف

منبع: روزنامه اعتماد 1 شهریور 1400 خورشیدی