Home یادداشت ✅در عقد قراردادهای خارجی از تاریخ بیاموزیم
✅در عقد قراردادهای خارجی از تاریخ بیاموزیم
0

✅در عقد قراردادهای خارجی از تاریخ بیاموزیم

0
0

اکبر ظریفی

مسئول سازمان معلمان خوزستان

🔹زمانی که در دوره ناصرالدین شاه قرارداد رویتر بسته شد، بخشی بزرگی از نخبگان جامعه که در شناسایی وضعیت کشور و کیفیت تعامل خارجی ها با دولت های ما به درک درستی رسیده بودند، با این قرارداد مخالفت کردند. درست است که بر پایه این قرارداد، ما در کشور به نوسازی هایی دست می زدیم و زمینه های “ترقی” و “پیشرفت” را مهیا می کردیم، اما یک اشکال در این پروژه قرار داشت که برای آن روز ایران که نخبه هایش توانایی “درک” و “شناخت” موقعیت بالقوه ایران را داشتند پذیرفتنی نبود ، و آن هم مدت قرارداد و طرف قرارداد بود.
🔹اینکه انجام برخی از کارها به مدت ۷۰سال به یک نفر محول شده بود که انجام دهد، برای موقعیت آن روز ایران سنگین و خطا می نمود. منظور از موقعیت آن روز ایران این است که: بخش بزرگی از جامعه نخبگان ایران همانگونه که عنوان شد در جریان مسائل و تعاملات منطقه ای و بین المللی قرار داشتند و دیگر اینکه روزنامه های متعددی وجود داشت که در داخل و بیشتر در خارج به زبان فارسی چاپ می شدند و منتقد وضع موجود ایران بودند. و هر مساله ای را به راحتی مورد نقد قرار می دادند. جریان تحولات محلی و منطقه ای در حوزه های گوناگون به نسبت آغاز دوره قاجار، سرعت گرفته بود و فرصت های تصمیم گیری را خیلی بیشتر در اختیار تصمیم گیران می توانست قرار دهد. بنابراین دادن امتیاز به شرکت های سرمایه گذار-به قول امروزی ها- برای مدت طولانی و سهام داران محدود، عقلانی نبود.
🔹حال اگر این امتیاز میان ۵یا ۱۰ نفر یا شرکت تقسیم می شد و زمان آن هم از ۷۰ سال به ۱۰ سال کاهش می یافت، واکنش جمعی از نخبگان تا چه حدودی مورد استقبال و پذیرش اکثریت آنان قرار می گرفت؟
بنابراین آنچه در این میان مهم به نظر می رسید: زمان طولانی امتیاز نامه و محدود بودن طرف امتیاز بود.
جالب است که اضافه کنیم که بخش اداره گمرکات این امتیاز نامه ، ۲۵سال زمان را در بر می گرفت، و این نشان می دهد که برای تنظیم کنندگان این امتیاز نامه، دغدغه هایی از جنس ایرادات نخبگان وجود داشت و به کل از مساله غافل نبودند.
🔹اشکال میرزا حسین خان سپهسالار در آن روزگار و میرزا حسین خان های امروزی تنها در این است که “دایره مشورت پذیری آنها ،اولا محدود و در ثانی گریزان از بدنه کارشناسی است”، و علت این مهم هم “ساختار فساد زایی” است که حوزه اقتصاد و…ما در آن گیر کرده است.
بستن قراردادهایی با مدت زمان طولانی در امروز، برای کشوری مانند ایران که در حوزه علوم در جایگاهی شایسته قرار دارد، “گم کردن مسیر درست توسعه و ترقی ” است. و هیچ توجیهی نمی تواند آن را پوشش دهد. ما در جهان جامعه ای منزوی نیستیم و بنا به موقعیت های نقش آفرینمان در حوزه های گوناگون جغرافیایی و فرهنگی و…نمی توانیم منزوی هم باشیم. بنابراین برای فرار از مشکلات و پیدا کردن راه حل های درست، “مسیر درست” را انتخاب کنیم نه اینکه با بازگشت به عقب، راه هایی را که هرگز امکان اجرایی شدن آسان نخواهند داشت، آزمایش کنیم.

LEAVE YOUR COMMENT

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *