Home یادداشت وجه مغفول حقوق شهروندی
وجه مغفول حقوق شهروندی
0

وجه مغفول حقوق شهروندی

0
0


این یادداشت از کانال “فردای بهتر” ، برگرفته شده است و درج مطالب در قسمت یادداشت الزاما به معنای تایید محتوای آن از طرف سازمان معلمان ایران نمی باشد.



✅ مقدمه::

✔️… شهروندی یعنی رعیت نبودن، تابع نبودن ( تابعیت، شناسنامه) ، عاملیت داشتن، فاعلیت داشتن، امکان دیده شدن و شنیده شدن احاد جامعه… عاملیتی که معین پیشرفت و توسعه در ابعاد اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی است و بالعکس فقدانش مخل…. بازهم عاملیت یعنی امکان مشارکت در تعیین سرنوشت. داستن حق انتخاب، مطالبه حق محترم شمرده شدن تشخیص
.
✅ با ابن برداشت در ذهن می پرسم ایا نقدی اساسی به منشور حقوق شهروندی می توان وارد دانست؟… البته به تناسب جمع ما، شان ما و دغدغه های این جمع و این انجمن

✔️ آیا نباید در تکمیل منشور حقوق شهروندی، به حق والدین برای انتخاب مدرسه یا محل تحصیل فرزندانشان که ارتباط مستقیم و ناگسستنی با کیفیت تحصیل آنان دارد توجه کرد؟ حق تربیت کودک توسط والدین که در منابع دینی ما هم فراوان مورد تاکید قرار گرفته( مثال ها فراوان از منابع دینی می توان ذکر کرد) چنین اقتضایی ندارد؟ با ورود به عصر مدرن این مسئولیت کاملا از مردم سلب و به دولت ها سپرده شده؟ یا فقط در جهت جلوگیری از تضییع حق کودکان توسط والدین دولت ها مکلفند به میدان بیایند و مثلا با قانون تعلیم و تربیت اجباری از حقوق تربیتی کودکان صیانت کنند؟ اما سلب مسئولیت از والدین و قبضه کردن اختیار توسط دولت چه توجیهی دارد؟
… پیشنهاد اصلاحی برای منشور: ایا “حق تربیتی” والدین بعنوان یک بعد مغفول از حقوق شهروندی قابل شناسایی نیست؟

.. من با فهمی که از شهروندی مورد اشاره قرار دادم، گویی از عاملیت عاملیت ها یا “ابر عاملیت” یا ابر انتخاب صحبت می کنم. عاملیت نخستین در عرصه آموزش یا “پیش نیاز” همه عاملیت های بعدی…. عاملیت تربیتی که باید ان را “مادر عاملیت” های دیگر دانست… چرا که با تحقق ان می توان امیدوار بود در مدرسه منتخب والدین، از جمله بستر فهم و مطالبه همه حقوق 22 گانه(ضلعی) شهروندی برای احاد جامعه فراهم شود.
البته در منشور 120 ماده ای حقوق شهروندی که در 22 سرفصل تنظیم شده، سرفصل “حق آموزش و پژوهش” وجود دارد که دارای هشت ماده (ماده 104 تا 111) است. در این بخش مواد 108 و 109 تلویحا با حق مورد نظر من می تواند هماهنگی و همخوانی داشته باشد… اما کافی نیست و در صورت پذیرش این استدلال نیازمند یک اصل مستقل با صراحت و شفافیت هرچه تمام تر هستیم.

✅ دلایل دیگر حامی این بعد از حقوق شهروندی:

✔️ از بعد حکومتی، نظام های حکومتی مختلف می توانند پاسخ های مختلفی به این پرسش بدهند. اما در نظام جمهوری اسلامی ایران که معتبر ترین روایت از “فلسفه حکومت” در آن را باید “تربیت محوری” دانست، قضاوت روشن است. تربیت با کیفیت دغدعه اصلی است و ملازمت کیفیت با آزادسازی انتخاب از نظر من قطعی است. اولویت تربیت محوری از ان روست که با تامین شرط تربیت با کیفیت، هر اتفاق دیگری در عرصه توسعه اقتصادی، اجتماعی، فرهنگی و سیاسی دست یافتنی شده یا حتی تضمین می شود.( البته اگر بنا باشد که به نام دین قیم مردم نباشیم و به تشخیص مردم احترام بگذاریم… باصطلاح تربیت محوری حکومت را تفسیر خودکامانه و خود محورانه نکنیم و به تجویز “کامل” یک رژیم تربیتی به زعم خودمان نخواهیم همه را به اجبار وارد بهشت کنیم!!! یا تجویز های سیستم و حکومت را محدود به نقش یکسان سازی فرهنگی/ ساخت nation state بنماییم که البته ضروری است اما تنها یک نقش از میان نقش های متعدد نظام های مدرن تعلیم و تربیت است).

✔️ پس باید تمهید و تدارک خدمت آموزشی و تربیتی با کیفیت، حق عمومی والدین و دانش آموزان دانسته شود. اگر برخورداری از تعلیم و تربیت با کیفیت یک حق مسلم شهروندی برای نسل جدید و مشارکت و اعمال عاملیت در تمهید و تدارک ان حق مسلم والدین نیست، چه چیزی هست ؟

✅ بلافاصله باید به پاسخ به یک برداشت یا سوال مقدر پرداخته شود که به نقش و تکلیف دولت با به رسمیت شناختن این حق برای والدین می شود…. البته حفظ نقش و وظیفه دولت و حاکمیت در این خصوص که حمایت های قانونی، بودجه ای، فرهنگی و سیاستی از اموزس و پرورش با کیفیت است محفوظ است و حتی باید انتظار پررنگ تر شدن و بیشتر شدن ان را هم داشت. اما باید این ورود دولت به عرصه تعلیم و تربیت بگونه ای مدیریت و ارایه شود که اولا، امکان دسترسی به تعلیم و تربیت مطلوب برای “همگان” فراهم شود و ثانیا، حق انتخاب و اعمال تشخیص و ترجیح از والدین سلب نشود.

دکتر محمود مهرمحمدی

LEAVE YOUR COMMENT

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *