Home انتخاب سردبیر هفته ی معلم؛ فرصتی برای تکرار خواسته ها
هفته ی معلم؛ فرصتی برای تکرار خواسته ها
0

هفته ی معلم؛ فرصتی برای تکرار خواسته ها

0
0

محمود صفدری 

مسئول سازمان معلمان خراسان شمالی

هر چند امسال این روز به طعم “کرونا” مزین شده است و بدون لطف حضور دانش آموزان، این گل های گلستان باغ تعلیم و تربیت در کلاس های درس، به نوعی، متفاوت از سال های گذشته است، اما هنوز هم متاسفانه درب بر همان پاشنه های قبل، می چرخد.
دیروقتی است که مناسبت های تقویمی، مبدل شده است به برگزاری مراسمی تکراری با بیان حرف هایی تکراری و قول و وعده های تکراری، و متاسفانه دیروقتی است که عادتمان شده است شنیدن و باور نکردن حرف های تکراری.
سالهاست که معلمان، طعم تلخ تبعیض را با تمام وجود حس کرده و شعار عدالت آموزشی، منزلتی و معیشتی را به انحاء مختلف به گوش تصمیم گیران رسانده و در این راه متحمل انواع هزینه ها شده اند، اما دریغ از گوشی شنوا و دستی توانا که از آستینی برون آید و کاری بکند.
در آموزش و پرورش،انواع مطالبات بر زمین مانده و اقسام قول هایی که داده شده و هیچ گاه عملی نشده، همه ساله چشم به ایام گرامیداشت “مقام معلم” دوخته شده اند تا شاید وعده هایی که تاریخ اجرایشان “روز معلم” و برنامه هایی که تقویم زمانی شان “هفته معلم” است، از روی کاغذ و پشت تریبون ها، به عرصه “ابلاغ” وارد شوند و این سریال های بی سرانجام ، در جایی از تقویم، انجام یابد.
همه ساله، این ایام، جوانه ای از امید فرا میآورد تا به مدد کمپین ها و طومارهای هزاران امضایی، و درخواست ها و نامه های سربسته و سرگشاده، گشایشی حاصل شود و پرونده های احضار و تهدید و زندان و تبعید و شلاق و اخراج فعالان صنفی، در جایی پایان پذیرد و این حداقلی ترین و بدیهی ترین خواسته ی یک معلم که “جای معلم کلاس درس است، نه زندان” تحقق پذیرد. و چه زود، این فرصت ها یکی پس از دیگری از کف می رود و بسیاری از مسئولان اجرایی و قضایی، خود را پشتِ “دیوار بلند نظام” پنهان می کنند و نقاب تغافل و فراموشی به چهره می زنند.
چه بسیار دلسوزانی که از سر صدق و صفا، به قلم بیان می کنند و مشفقانه پند می دهند که “این ره که تو میروی به ترکستان است” و این معامله ای است “دوسر باخت”، به امید آنکه شاید جایی و در جایگاهی، قبول افتد که این تیغ بر خودی کشیدن ها، باعث رنج دوستان و شادی دشمنان خواهد شد و سرانجام هم “تاک را خواهد سوخت و هم تاک نشان را”. اما دریغ و درد که کسی این پندها را به گوش نمی گیرد و قلمی به مصلحت و منفعت بر کاغذی نمی لغزاند و پرونده ای که سودی جز زیان ندارد، مختومه نمی گردد.
اما چه می توان کرد؟
آیا می توان مانند آن برکشتی نشسته ای که شاهد سوراخ و غرقه گشتن کشتی بود، به کنج بی تفاوتی خزید و در برابر چنین گرداب هولناکی که همه را به فنا خواهد داد، سکوت کرد؟ حاشا و کلا.
انتظار و حتی تحکم به این بی تفاوتی از معلمان دردمند و دغدغه مند، انتظاری نابجاست، چه آنکه اگر معلم در برابر درد و رنج جامعه بی تفاوت بود، شاهد ایثار و فداکاری های مثال زدنی معلمان که گاهی به بذل جان آنان برای نجات دانش آموزانشان از خطر انجامیده و می انجامد، نبودیم.
شاهد بذل مال و تامین اقلام مصرفی و لوازم التحریر دانش آموزان مستعد، اما محروم و نیازمند و مشارکت در امور خیر و عام المنفعه از سوی همین معلمانی که رخسارشان از درد و رنجِ تبعیض زرد و سفره شان از خفّت موونه، کوچک است، نبودیم.
بارها گفته ایم و باز هم به بهانه “هفته گرامیداشت مقام معلم” می گوییم تا شاید گوشی برای شنیدن پیدا شود و دستی -ولو به اکراه- از بغل بیرون آید، به درد و رنج تبعیض معلمان پایان دهید، از تعقیب و آزار و زندانی کردن معلمانی که جرمی به جز حقیقت گویی و دلسوزی ندارند، دست بردارید، به معلمان وعده ی دروغ ندهید، خرمن اعتمادشان را آتش نزنید، معلمان را در بند نکنید و به زندان میفکنید، فکری به حال رفع تبعیض و ارتقای منزلت و معیشت شان بردارید، به کسانی که همه ی شما، روزگاری نیمکت نشین محضرشان و پندآموز و خوشه چین دانش و تجربه شان بودید، احترام بگذارید، حق تشکل یابی مستقل آنان را به رسمیت بشناسید، معلم را قدر بدانید و بر صدر نشانید، تا شاید جامعه روی آرامش ببیند و خداوند رحمان و رحیم، به همه ی ما رحم کند.
فرصت را غنیمت دانسته و به محضر تمام معلمان و استادانی که برایم زحمت کشیده اند،سر تعظیم فرود می آورم، برای سلامتی و عزت همه ی #پیشکسوتان و بازنشستگان آموزش و پرورش، در این شب های عزیز ماه مبارک رمضان، دعا می کنم و این روز بزرگ را به محضرشان تبریک می گویم و به روح همه ی معلمان #شهید و درگذشته درود می فرستم.

LEAVE YOUR COMMENT

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *