Home سازمان نامه دبیر کل سازمان معلمان ایران به مناسبت ایام انتخابات
نامه دبیر کل سازمان معلمان ایران به مناسبت ایام انتخابات
0

نامه دبیر کل سازمان معلمان ایران به مناسبت ایام انتخابات

0
0


معلمان؛ شنا یادتان نرود
من عشقم را در سال بد یافتم
که می گوید "مایوس نباش"
من امیدم را در یاس یافتم!
مهتاب را در شب
عشقم را در سال بد یافتم و هنگامی که داشتم خاکستر می شدم
"گر گرفتم"
 حتما این داستان را خوانده یا شنیده اید؛ 
زنی از شوهرش دلگیر بود، پیش مشاور رفت و گفت: دیشب از شوهرم پرسیدم اگر من و مادرت همزمان در حال غرق شدن باشیم کداممان را نجات می دهی؟ شوهرم بدون مکث و بدون آنکه فکر کند جواب داد: مادرم را!
زن مستاصل و ناامیدانه، مشاور را مورد خطاب قرار داد و گفت: حالا من باید چکار کنم؟!
مشاور در کمال خونسردی پاسخ داد: شنا! شنا یاد بگیری!
معلمان در سالهای گذشته آنقدر ساده دلانه و بی غل و غش به کار مشغول بودند که یادشان رفته بود باید به فکر خوشان هم باشند. باید شنا هم بلد باشند! 
تجمع ما در تشکیلاتی به نام سازمان معلمان ایران در راستای آموختن شناست!
تلاش های ما در جهت کشاندن مسئله آموزش و پرورش به عرصه عمومی که متاسفانه غایب بزرگ این عرصه است در این مسیر معنا و مفهوم می یابد.
ما در این مسیر آموختیم اعلام مواضع صرف و دادن بیانیه های احساسی را به فراموشی سپرده و تدابیری دیگر را در دستور کار خویش قرار دهیم. باید اصلاح را از خود آغاز کنیم، کار جمعی، مدارا، صبر، تعامل و قانونمندی را باید تجربه کرد و این نکته را هر روز زمزمه نمود که: "در راه پر سنگلاخ، کسی توصیه به دویدن نمی کند."
ما بارها اعلام کرده ایم، در ایران امروز آموزش و پرورش متغیر مستقل نبوده و متغیری وابسته است. سمت و سوی دولت، مجلس و …. در آموزش و پرورش ریزش کرده، شکل و محتوای آن را دستخوش تغییر می کند. از همین روست که سازمان ما، منافع صنفی خود را ذیل نگاه کلان به مسائل کشور جستجو کرده و منافع ملی را اصل برتر در پیگیری مطالباتمان می دانیم. 
در شرایط کنونی نیز، با وجود همه ناملایمات و کاستی ها، خصوصا در حوزه آموزش و پرورش بر حضور انتخاباتی اصرار داشته و حتی بر مشارکت با نشاط و حداکثری تاکید می ورزیم. 
استفاده از حداقل های ممکن، برای برداشتن گام دوم و تکمیل انتخاب 92 را، عین عقلانیت و کنش ورزی سیاسی دانسته و فرصت تدوام یک دولت معتدل اصلاح گرای عقلانی را در مجلس آینده از دست نمی دهیم. 
به دیدارت دل خوش کرده ام
بیا
در پشت کدام تردید جا مانده ای؟!
کجایی مهربان 
تو را کم دارم
در این اوضاع! نا امیدی، نام دیگر مرگ است. 
امیدم را بی پاسخ مگذار. 
علیرضا هاشمی سنجانی 
 

LEAVE YOUR COMMENT

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *