Home انتخاب سردبیر مشروعیت و زمینه های عدم بروز
مشروعیت و زمینه های عدم بروز

مشروعیت و زمینه های عدم بروز

0

اکبر ظریفی

مسئول سازمان معلمان خوزستان

مشروعیت تناسبی است که میان دو سویه عناصر اصلی پدیده قدرت شکل می گیرد، از سویی مردم و از طرف دیگر حاکمیت . وقتی میان این دو سو، مناسبت همراه با آرامش برقرار گردد و این آرامش بارقه های آسایش را هم همراه داشته باشد ،اصطلاحا مشروعیت به دست آمده است. پرواضح است که حاکمیت بیش از مردم به این مشروعیت نیازمند است.
یک مساله مهم در این بین که گاهی در سپهر عمومی مباحث اجتماعی ، سیاسی شکل می گیرد، وجود دارد و آن، خلط بحثی غیر لازم و غیر سیاسی برای ضرورت های لوازم حاکمیت است. مقبولیت. از آن جهت این بحث را غیر لازم می دانیم که این تناسب برای برهه آغازین شکل گیری حاکمیت ها کاربرد دارد و پس از دوره شکل گیری ،دیگر لزوم ذاتی پیدا نمی کند. از آن رو غیر سیاسی می دانیم که جریان مقبولیت حاکمیت در بازه زمانی کوتاه ابراز وجود آن است و جای خود را در ادامه به پروسه مشروعیت می دهد و از دور خارج می شود.
ساختارها در ادامه حیات خود،نیاز به مشروعیت را با خود تا “همیشه تصوری-ایده آلی” حکومت خواهند کشید، خواه یک روز خواه صدها سال.
باری، این “به دست آوردن”، دچار چه چالش هایی می شود؟
هنگامی که حاکمیت یک ساختار سیاسی شکل گرفت و وضع بر منوال طبیعی گشت، تلاش برای به دست آوردن اطمینان، اعتماد و پشتیبانی بیشتر مردم ،از سوی حاکمیت آغاز شده و ادامه پیدا می کند.
حکومت چگونه مشروعیت سنجی می کند؟ روشن است که در این مناسبات دو سویه، اتفاقاتی باید بیفتد تا نتیجه دلخواه به دست آید. عمده فعالیت از سوی حاکمیت، توسعه و تعمیق خدمات به بیشتر مردم است تا بیشترین شماره از مردم اعتماد لازم را نسبت به حاکمیت داشته باشند.
حال، اگر خدمات حداکثری برای حداکثر مردم تکمیل نشود و یا اینکه خدماتی که مورد پذیرش و پشتیبانی و خواست بیشترین مردم نباشد ارائه شود، و یا خدمات مورد خواست بیشترین مردم ارائه نگردد، اگر بیشترین مردم در تصمیم گیری ها به کار گرفته نشده و مشارکت آنها انجام نشود و یا با موانعی روبرو گردد و حاکمیت موانع حضور حداکثری را از پیش پای بیشترین مردم بر ندارد، یا مکانیسم دقیق و منظمی برای شنیده شدن صدای “بیشترین” مردم تنظیم نشود، و همچنین نهادهایی که نمایشگر اعلام حضور بیشترین مردم در صحنه های تصمیم گیری هستند،باید در واقعیت هم این ویژگی را داشته باشند. در واقع باید راههای حضور حداکثری مردم از سوی حاکمیت ها در تصمیم گیری ها باز شود و موانع رفع گردد و گرنه بخشی از مردم از مسوولیت های رسمی مدنی و… که برعهده آنان است شانه خالی کرده و خود را ملزم به پشتیبانی مشروعیتی نخواهند دید.
در این صورت مشروعیت حاکمیت با مانع روبرو شده و در این دوره معنادار از بین خواهد رفت.

LEAVE YOUR COMMENT

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

چهار × 5 =