Home انتخاب سردبیر مدرسه زندگي
مدرسه زندگي
0

مدرسه زندگي

0

محمد داوري

مدرسه كجاست؟ چه كاركردي دارد؟ بايد چه ويژگي‌هاي داشته باشد؟ مدرسه خوب چگونه مدرسه‌اي است؟ و ده‌ها پرسش ديگر شايد اين روز‌ها و به بهانه پخش ويديوهاي حركات موزون و آواز دانش‌آموزان در مدرسه بيش از هر زمان ديگري مطرح است. يكي مي‌گويد مگر مدرسه جاي چنين حركات و آواز است. ديگري مي‌گويد مدرسه بدون شادي كه معنا ندارد و كودكان و نوجوانان فراري خواهند شد. برخي برآشفته مي‌شوند و مي‌گويند آموزش و پرورش چه‌كار كرده كه مدارس يك چنين افرادي را تحويل جامعه داده است. يكي هم مي‌گويد اتفاقا يكي از كاركردهاي مدرسه آموزش رقص و آواز است. عده‌اي مي‌گويند مدرسه‌اي كه بچه‌ها را با اين ابتذال‌ها آشنا نكند و پيشگيري و ممانعت نداشته باشد اينگونه اوضاع از دستش در مي‌رود و آن يكي هم مي‌گويد اتفاقا مدرسه خوب يعني همين كه اجازه بدهد بچه‌ها شادي كنند. در مقابل ديگري مي‌گويد اين چه شادي است اينكه ناهنجاري و ابتذال فرهنگي است و از اين دست حرف و حديث‌هاي متضاد فراوان كه توسط هر كسي و در هر جايگاهي زده مي‌شود و از بركناري وزير تا مدير مدرسه هم راهكار ارايه داده مي‌شود. اين پراكنده‌گويي‌ها و اين تضاد‌ها همه به خاطر اين است كه هنوز پاسخ مشتركي براي پرسش‌هاي طرح شده از سوي مسوولان و خانواده و دانش‌آموزان و كارشناسان وجود ندارد به عبارتي هر كس تصور خاص خودش را از مدرسه و كاركرد و ويژگي‌هايش دارد و هر كس مدرسه خوب را جايي با ويژگي‌هايي مي‌داند كه با ديگري تفاوت دارد. به عبارتي نهاد تعليم و تربيت كه در شكل رسمي آن در مدرسه و دستگاه آموزش و پرورش نمود پيدا مي‌كند در كشور ما در آستانه يك رنسانس قرار دارد و نخستين معترضان به آن نيز خود دانش‌آموزان هستند؛ كساني كه بيش از همه طعم تلخ مدارسي را تحمل مي‌كنند كه به بسياري از نيازها و خواسته‌هاي آنها در عصر جديد پاسخ كه …

نمي‌دهد هيچ بلكه در برابر آن مقاومت مي‌كند. در آستانه اين رنسانس كارشناسان و منتقدان حوزه تعليم و تربيت به معناي عام و آموزش و پرورش به معناي خاص نيز در صف دوم بعد از دانش‌آموزان قرار دارند؛ همان‌هايي كه از مرگ مدرسه سخن مي‌گويند و ساختار و كاركرد و ويژگي‌هاي مدارس كنوني را به ‌شدت به نقد مي‌كشند و پا به پاي كودكان و نوجوانان يك مدرسه متكي بر زندگي كه به نيازهاي مختلف از جمله شادي و آزادي و تحرك و نشاط پويايي پاسخ دهد را نياز امروز و فرداي كودكان و نوجوانان مي‌دانند. لذا به نظر مي‌رسد بيش از اينكه مساله پخش اين نوع از تصاوير و ويديوها بزرگ‌نمايي شود و به دنبال مقصر بگرديم بايد به اين پرسش‌ها پاسخ بدهيم و ببينيم چرا مدارس ما مدرسه شاد و مدرسه زندگي نيستند، چرا دانش‌آموز و معلم همه از مدرسه فراري هستند اين اتفاقات صداي اعتراض و نخواستن مدرسه‌اي است كه وجود دارد و در پي يك مدرسه خواستني دوست‌ داشتني هستند.

منبع: صفحه اول روزنامه اعتماد 21 اردیبهشت 98

LEAVE YOUR COMMENT

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

19 − 13 =