Home یادداشت ضرورت گفت و گو
ضرورت گفت و گو
0

ضرورت گفت و گو

0
0

روح الله کلانتری

رئیس شورای سازمان معلمان گلستان

گفتگو آئین توانگری یک جامعه است. شاخص های اجتماعی در باره ما ایرانی ها نشان می دهد که چندان اهل گفتگو نیستیم. بحثی که بین مان در بیفتد و گفت و گوئی شروع شود، تمام انرژی مان را می گذاریم تا نتیجه به نفع ما تمام شود و طرف مقابل را وادر می کنیم که اطلاعات بدهد و سکوت کند.به همین دلیل اگر بخواهیم مشکلات جامعه ایرانی را به طور بنیادین برطرف کنیم، بی گمان فقدان فرهنگ گفتگ،و یکی از مشکلات بسیار مهم و اساسی ماست؛ به طوری که اگر فقط همین یک مسئله اصلاح شود، بسیاری از مشکلات دیگر نیز حل می شود.

زمانی از ناتوانی در گفتگو حرف می زنیم، یعنی هم ضعف در مبانی و هم ضعف در عمل و ناتوانی در مهارت هاست. چرا؟ برای اینکه جامعه یک تجریه بتاریخی استبداد را پشت سر داشته و در شکل اجتماعی آن، ساختارهای اجتماعی و جکعی، خیلی بخش هایش به لحاظ صنفی، قبیله ای، عشیره ای، شهر و روستابه سمت هم باز نشده و جامعه مدام دچار پوعی انقطاع و دوگانگی بوده است.در بحث اجتماعی،ضعف ساختارهای گفت و گویی در جامعه ما این است

که اساسا هر بحث، نقد و گفت و گویی به تعریف عام آن، منجر به دعوا می شود. بنابر این ما باید گفتگو ک دن را یاد بگیریم زی ا گفتگو یک پدیده مهرتی هم هست. اصولا یکی از مشکلات ما هم در حوزه خانوادگی و هم در حوزه سیاسی و اجتماعی این است که مهارت گفتگو کردن را نداریم.

گفتگو هنر با هم بازی کردن، قائل بودن به برابری طرفین و پذیرش دنیاهای متفاوت است. گفتگو فقط فن بیان و سخنوری نیست، حتی گاهی سخن گفتن هم نیست.

بنابر این یک گفتگوی سازنده و مهارتی احتیاج به پیش زمینه های شخصیتی و مهارتهای ارتباطی دا رد. در گفتگو اصل این است که غرور و خودخواهی را کنار گذاشته و برابری را بپذیریم. در گفتگو با ظریفت شنیدن خود را افزایش دهیم. به تعبیر رئیس دولت اصلاحات شنیدن مهارتی است که باید آن را کسب کرد. در گفت و گو بده بستان است و این حقیقت را باید درک کنیم که در گفت و گو بازی برد برد مطرح است نه برد باخت. پیشوایان دینی به ما توصیه کرده اند که گاه گاهی، بدور از برنامه های دست و پاگیر و بی آنکه منظوری داشته باشید به دیدار دوستان و آشنایان خود بروید و با هم گفتگو کنید.

ما در همه ارکان جامعه باید فرهنگ گفتگو را رواج دهیم. ما امروز در مدارس خود فرهنگ گفتگو را مشاهده نمی کنیم. زمانی که زنگ تعطیلی مدرسه خورده می شود همه به سرعت از مدسه خارج میشوند، گویی از زندان گوانتانامو و یا زندان اوین آزاد شده اند. این وضعیت در دانشگاه ها هم وجود دارد. باید فرهپگ گفت گو را در میان خانواده ،جامعه ،حکومت و نهادهای مدنی گسترش بدهیم.

مهمترین مشکل جامعه کنونی ، احساس تنهایی است، این احساس، عوامل متعددی دارد از جمله نقل و مکان های مکرر،مادی گری انسان ها و سست شدن نهاد خانواده است. باید یاد بگیریم که با ارتباط با یکدیگر و گفتگو ب ون شرط با هم از این احساس تنهایی رها شویم.امیدوارم که مسئولان ما و پهادهای مدنی زمینههای گفتگو را در میان همه بخش های جامعه فراهم نمایند.

LEAVE YOUR COMMENT

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *