Home انتخاب سردبیر شادي در مدرسه
شادي در مدرسه
0

شادي در مدرسه

0

محمدرضا نيك‌نژاد

معلمي يعني تقويت رفتارها و كارهاي خوب و تضعيف و حذف رفتارهاي بد. در سال‌هاي طولاني معلمي‌ام بارها و بارها شاهد رفتارهايي به دور از شأن و جايگاه ارزشمند كلاس و مدرسه و يادگيري از سوي دانش‌آموزان بوده‌ام. رفتارهايي كه اصرار بر آشكارسازي‌شان افزون بر به باد دادن دقايقي از وقت كلاس و زمان آموزش مي‌توانست دانش‌آموزان ديگر را نيز بر انجام‌شان تحريك كند و به قول معرف قبح‌شان را در فضاي مقدس كلاس بشكند. بي‌گمان در بسياري از موارد ناديده گرفتن برخي ناهنجاري‌ها مي‌تواند زمينه گسترش‌شان را از بين ببرد و… هفته گذشته پخش نماهنگ‌هايي شاد از همخواني دانش‌آموزان در چند مدرسه، واكنش‌هايي را برانگيخت و وزيري كه خود را پرچمدار گسترش نشاط در مدرسه‌ها مي‌داند، وادار به دستور پيگيري و حتي برخورد كرد. اين رخداد را مي‌توان از جنبه‌هاي گوناگون بررسي و تحليل كرد كه در اين يادداشت كوتاه به دو جنبه پرداخته مي‌شود.

1- با سر و صدايي كه پيرامون اين موضوع پديد آمد، بسياري از كساني كه اين آهنگ و اين نماهنگ را نشنيده و نديده بودند، حساس شده و در پي شنيدن و ديدن آن رفتند و به هدف رسيدند. گروهي خواسته و ناخواسته در گسترش اين نماهنگ‌ها كوشيدند و گروهي نيز نماهنگ‌هاي مشابه با آن در مدرسه‌ها را در فضاي مجازي منتشر كردند. چه بسيار كودكان و نوجوانان و خانواده‌هايي كه با همهمه پديد آمده، واكنش‌هاي مثبتي به اين آهنگ نشان دادند و … اگر همراه با منتقدان، اين‌گونه رخدادها را منكر بدانيم! آيا واكنش‌هايي چنين شديد، نمي‌تواند زمينه گسترش بيشتر منكر را فراهم كند؟ در كشور بيش از 110 هزار مدرسه داريم، واقعا در چند مدرسه چنين چيزهايي رخ مي‌دهد؟ بهتر نيست مانند بسياري از معلمان و حتي پدر و مادرها براي حفظ ارزش‌هاي آموزشي، اجتماعي يا خانوادگي سكوت كنيم تا چنين رخدادهايي به فرض منكربودن، گسترش بيشتري نيابند؟ شوربختانه به نظر مي‌رسد بخش بزرگي از منتقدان در اين زمينه بيش از آنكه دلسوز باشند در پي اهداف سياسي- جناحي خويشند! و….

2- و اما فضاهاي آموزشي دلگير، درونمايه‌هاي آموزشي بي‌پيوند با زندگي روزمره دانش‌آموزان، مدرسه‌هايي با كمترين تنوع و امكانات آموزشي- تفريحي، مديريت‌هاي پادگاني و سنتي در مدرسه و كلاس، فشارهاي اجتماعي، اقتصادي بر خانواده و در نتيجه بر دانش‌آموزان و…. شرايط را به گونه‌اي پيش برده است كه اگر بخواهيم جلوي اندك شادي‌هاي فردي و گروهي در مدرسه‌ها را بگيريم بايد منتظر سونامي بيماري‌هاي روحي- رواني و افسردگي‌هاي شديد و افزايش مواد روانگردان و …. ميان نسل‌هاي نوجوان و جوان كنوني و شهروندان آينده باشيم! به نظر مي‌رسد كساني كه بر آتش چنين سختگيري‌هايي مي‌دمند، كمترين آشنايي با هدف‌هاي آموزشي ندارند و نمي‌دانند كه مدرسه‌ها بدون اين شادي‌هاي اندك و سرخوشي‌هاي زودگذر اما كارآمد، به محلي براي آزار كودكان و نوجوانان تبديل خواهد شد. امروز خواست اكثريت خانواده‌ها و دانش‌آموزان، همراستا با يافته‌هاي علمي در زمينه آموزش، افزون بر بالا بردن كارآمدي فرآيندهاي يادگيري- ياددهي در زندگي، زمينه‌سازي براي داشتن محيطي شاد و پرنشاط در مدرسه و كلاس است. اين موضوع اگر مورد توجه قرار نگيرد بي‌گمان با پيامدهاي آسيب‌زاي آموزشي، جسمي و روحي همراه خواهد بود. بهتر آن است كه اين برنامه‌ها در مدرسه‌ها با كنترل بيشتر و هماهنگي با عرف جامعه انجام شود تا هم در محيط‌هاي آموزشي شادي داشته باشيم و هم شاهد چنين واكنش‌هاي غيرآموزشي تند و البته بيگانه با واقعيت‌هاي آموزش نباشيم.

منبع: صفحه اول روزنامه اعتماد 21 اردیبهشت 98

LEAVE YOUR COMMENT

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

18 − هفده =