Home انتخاب سردبیر در میانه و درمانده
در میانه و درمانده

در میانه و درمانده

0
0

علیرضا هاشمی سنجانی

دبیرکل سابق سازمان معلمان ایران

نظام های سیاسی ،همچون آگهی های تبلیغاتی شعار می دهند ولی خوب می دانند زیر این لفاظی های تر و تمیز تحمیلی، پوچی نهفته است….

در لحظه ی سرنوشت سازی قرار داریم .
درنقطه مرزی،فاصله ای گیج کننده میان پایانی به تاخیر افتاده و شروعی ناشناخته!

سنت قدیم دارد می میرد و سنت جدید نمی تواند متولد شود.(دعوای طب سنتی و مدرن در این روزها خود گویاست)

نه قادریم نظم قدیمی را که ما را ناراحت می کند رها کنیم ، نه می توانیم جهانی جدید با توسل به درسهایی که آموخته ایم بسازیم.
این ناتوانی بی تفاوتمان کرده است، نوعی سنگ شدگی و یخ زدگی!

بی تفاوتی؛ احساسی به ظاهر آرام اما احتمالا مخرب ترین احساس انسانی است.

بی تفاوتی ترکیبی از احساسات بسیار مانند اضطراب،ناامیدی ،سردرگمی ،خستگی ،رنجش …است که نتیجه اش فلج شدن و بی حسی خواهد بود!

خطرناک ترین احساس،نداشتن احساس است.

اندکی بدبینی اصلا چیز بدی نیست!
اما بدبینی بیش از حد ،انگیزه هایمان را تحلیل می برد.
برای فرزانگی ،نیاز به ترکیب ی از خوش بینی اراده و بدبینی عقل داریم.
همزیستی و مشارکت را آغاز کنیم….
صحبت کنیم،زبان بگشاییم،ارتباط برقرار کنیم،تشکیلات درست کنیم،
متشکل شویم وتقاضای عدالت کنیم!
سیاست را از تبعیت وارهانیم و آن را بربنیاد خرد و اندیشه نقاد استوار گردانیم.
پیمان اجتماعی جدید را با محوریت قدرت نقد و نقد قدرت جستجو کنیم.
دولت-ملت را انجمن سیاسی شهروندان تعریف کنیم و با گفت و گوهای برابرانه راه حل های منصفانه را بپذیریم.
اگردراین مسیرقرار نگیریم و فعالیت های مدنی و اجتماعی را رها کنیم،انزوا و بی تفاوتی رهایمان نخواهد کرد.

قصه ای که اکنون درآن هستیم ،قصه ای نیست که اگر به دست خودمان بود انتخابش می کردیم،بنابراین؛

صدایمان را رساتر کنیم و البته سخنان دیگران را هم بشنویم.

هم درامور دخالت کنیم و هم عاقل ، با احساس و میانه رو بمانیم.

LEAVE YOUR COMMENT

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *