Home یادداشت حریم خصوصی کارکنان
حریم خصوصی کارکنان
0

حریم خصوصی کارکنان

0
0

کارکنان تا چه اندازه حفظ حریم خصوصی خود را می شناسند

علی حسینی
عضو کمیته مدنی و حقوقی سازمان معلمان

حریم خصوصی که در معرض دید عموم واقع شد دیگر نخواهد توانست ابعاد کاملی از حریم شخصی را دارا باشد پس نیازمند تاکید بر رفتارهای هنجار مند می باشد.
حریم خصوصی کارکنان شاید برایمان اصطلاع جدیدی باشد اما حتی به اندازه ی روحیه و انگیزه ی کارکنان اهمیت دارد. حریم خصوصی کارکنان یعنی داده ها و اطلاعاتی که توسط خود کارکنان جمع آوری شده و در اختیار سازمان محل خدمت قرار می گیرد.
علی‌رغم اینکه بیشتر افراد از درز اطلاعات شخصی‌شان به بیرون نگران هستند، ولی به این نکته نیز آگاهند که وقتی برای یک شرکت و یا سازمانی و در محل و ساختمان معین شده توسط آن سازمان مشغول بکار می‌شوند، خواه ناخواه اطلاعات شخصی‌شان در اختیار کارفرما قرار می‌گیرد.
باید در نظر داشت که، تمامی کارفرمایان معمولا به حداقلی از اطلاعات شخصی افراد و نیروی انسانی‌شان برای امور مختلف مالی و اداری نیاز دارند. آنها باید مطمئن شوند که کارگر/کارمند وظایف محوله را به نحو احسن انجام می‌دهد. بنابراین برای کارمندان/کارگران، اطلاعات شخصی‌شان دیگر به‌صورتی صد در صد خصوصی نبوده و حالا افرادی هستند که به آنها دسترسی دارند. این امر امروزه به این دلیل که زمینه‌های دریافت اطلاعات شخصی نیروی انسانی توسط کارفرما بسیار گسترده‌تر از قبل شده و تنها به مسائل مالی و پرداخت حقوق و مزایا ختم نمی‌شود، بیش از پیش نگران‌کننده شده است.

به عنوان مثال:

انجام تست‌های روانشناسی در هنگام استخدام افراد توسط دستگاه و واحدهای منابع انسانی

ثبت اطلاعات مربوط به فعالیت‌های نیروی کار در کامپیوترهای کاری‌شان اعم از وبگردی، جستجوهای اینترنتی، دریافت و ارسال ایمیل‌های شخصی و کاری در محل کار که همه و همه به راحتی توسط واحد تکنولوژی و اطلاعات IT شرکت‌ها قابل رصد می‌باشد؛

ثبت تمامی حرکات فیزیکی پرسنل در زمان کار و یا ورود و خروج‌شان توسط دوربین‌های مداربسته نصب شده در محیط‌های کار؛

انجام تست‌های ژنتیک برای استخدام در برخی از مشاغل و بعضی از ادارات

همگی نشان می‌دهند که اطلاعات و دانسته‌ها از نیروی انسانی‌شان تقریبا نامحدود و بسیار بیش از آنچه است که می‌توان فکر کرد.
البته می‌توانند در ثبت و ضبط اطلاعات خصوصی پرسنل‌شان تعادل به خرج داده و فقط آن دسته از اطلاعاتی را که واقعا مورد نیاز است جمع‌آوری کرده و همچنین از روند صحیح جمع‌آوری، استفاده و حتی افشای آن بر اساس قوانین مربوطه اطمینان حاصل نمایند. به‌عبارتی دستگاه موظف است بر طبق قانون، پروسه جمع‌آوری و ثبت و ضبط اطلاعات مورد نیاز را محدود و با دریافت رضایت‌نامه، نحوه استفاده از آنها را با نیروی انسانی سازمان در میان بگذارد. همچنین تمامی کارمندان/کارگران می‌بایست در هر زمان که می‌خواهند به اطلاعات‌شان که در نزد کارفرما ثبت و نگهداری شده، دسترسی داشته و از صحت و یا نادرستی آنها مطمئن گردند. نحوه استفاده از اطلاعات جمع‌آوری شده نیز نمی‌بایست متفاوت از آن چیزی باشد که در ابتدا با نیروی انسانی در میان گذاشته شده است.

مدیریتی کارآمد در یک سازمان مستلزم برخورداری از یکسری اطلاعات و سوابق ابتدایی از پرسنل می‌باشد تا در مواقع لزوم مثل کم‌کاری، بازدهی پایین‌تر از انتظار، غیبت و عدم حضور در محل کار، سوءاستفاده از اطلاعات و … از طرف کارمندان، قادر باشند تا محل تحت امرشان را به مسیر صحیح و پربازده هدایت نمایند.
بنابراین دستگاه می‌بایست با ارائه آموزش‌های لازم به نیروی انسانی خود از امنیت و بازدهی کسب و کارشان اطمینان حاصل کرده و جمع‌آوری و نگهداری اطلاعات از آنها را نیز به حداقل برسانند. در این صورت منافع و امنیت هر دو طرف تامین شده و بازی برد – برد ادامه خواهد یافت.
حریم خصوصی حقی است که براساس آن افراد می توانند تعیین کنند که دیگران تا چه اندازه می توانند به لحاظ کمیت و کیفیت، اطلاعاتی درباره آنان داشته باشند یا به لحاظ فیزیکی، عاطفی و … به آنان نزدیک شوند. با شناخت مفهوم حریم خصوصی، در تعریف مختصات و چهارچوب این حریم و فضای امن در درجه اول برای خود و سپس برای دیگران می توانیم روابط کاری، دوستانه و همکاری ایمن تر و سالم تری را تجربه کنیم.

LEAVE YOUR COMMENT

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *