Home اخبار تشکیل شورای سازمان معلمان شهر ری باحضور دبیرکل و سخنگوی سازمان معلمان و مدیرمسئول سایت صدای معلم
تشکیل شورای سازمان معلمان شهر ری  باحضور دبیرکل  و سخنگوی سازمان معلمان و مدیرمسئول سایت صدای معلم
0

تشکیل شورای سازمان معلمان شهر ری باحضور دبیرکل و سخنگوی سازمان معلمان و مدیرمسئول سایت صدای معلم

0
0

صدای معلم/گروه تشکل ها/ پنج شنبه 17 بهمن ماه نشست فرهنگیان شهر ری با موضوع ” تشکیل شورای سازمان معلمان شهر ری “ در مرکز آموزشی – فرهنگی شهر ری برگزار گردید .

در ابتدای این نشست ، « علی پورسلیمان » مدیر صدای معلم به ارائه دیدگاه های خویش در حوزه جامعه مدنی و نهادهای موثر آن یعنی ” رسانه و تشکل “ پرداخت .

پورسلیمان ضمن نقل قول از برخی سخنان مصطفی ملکیان و حسن قاضی مرادی خود انتقادی و فرآیند خودارزیابی ر ا لازمه اقتضائات جامعه امروز و به ویژه رسانه و تشکل دانست و تصریح کرد :

” اگر آموزش ما دچار چالش ها و آسیب های متعدد و فراوان است باید به دنبال ” متعیرهای مستقل “ باشیم و خیلی روی متغیر های وابسته نایستیم .

ما در این جامعه تجربه جنبش مشروطیت را داریم .

جنبشی که به بیش از 1000 سال دوران اقتدار ایلی پایان داد .

ترجیع بند و حرف اصلی و روح مستتر در این جنبش معطوف به ” قانون ” و روح آن بود .

اما چر ا پس از گذشت بیش از یک سده هنوز در جامعه رفتارهای ایلی و قبیله ای به عنوان هنجار و یا نرم مطرح است و حرف اول را می زند ؟

باید به این موضوع به صورت جدی اندیشید .

چرا هنوز به جامعه مدنی و حتی الفبای آن نرسیده ایم ؟

این جامعه مدنی توسط نهادهای مدنی بنا می شود .

در واقع اورلپ  ( Overlap ) دو حوزه شخصی و حکومتی و سیاسی ، نهادهای مدنی از جمله رسانه ها و تشکل ها هستند . “

در ادامه مدیر صدای معلم در فرآیند پرسش و پاسخ با فرهنگیان شهر ری شرکت کرد و به مدت بیش از 90 دقیقه به گفت و گو با همکاران پرداخت .

 در ادامه طاهره نقی ئی ، محمد داوری و برخی از اعضای شورای مرکزی سازمان معلمان ایران که هم زمان ” نشست فصلی استان ها ” را در همین مکان برگزار کرده بودند در نشست فرهنگیان حاضر شده و از حرکت مسئولانه معلمان برای تشکل پذیری و تشکل یابی تشکر و قدردانی به عمل آوردند .

دبیر کل سازمان معلمان ایران گفت :

” ما معلم هستیم . من معلم هستم . و ما به توسعه کشور فکر می کنیم . می دانیم خیلی از مسائلی که باید حل شود از مسیر ” آموزش “ باید سازمان دهی شود .

می ایستیم تا این تلاش عظیم را به سامان برسانیم .

می خواهیم آموزش های کشوری مان را فعال کنیم .

ما معلمان باید سطح آموزش و تعاملات کشوری مان را باید ارتقا دهیم .

اگر فرهنگیان جامعه ای این کار را نکنند و مخصوصا آن هایی که کار مدنی را انجام می دهند نمی توانند از وقتی که می گذارند در جهت ” آموزش بهتر ” بهره بگیرند .

نقی ئی در ادامه به واقعه ی مهمی در کشور که جریان ” انتخابات “ اتفاق افتاده اشاره کرد و ضمن انتقاد از رد صلاحیت های صورت گرفته آن را ” پایان انتخابات “ نامید .

ایشان تصریح کرد این نظر افراطی نیست و حاضریم از آن دفاع کنیم .

دبیر کل سازمان معلمان ایران گفت 160 کرسی از الان تکلیفش مشخص است حتی بدون رای !

تشکیل شورای سازمان معلمان شهر ری و گزارش صدای معلم

در 70 کرسی رقابت بین اصول گراهاست و ما احتمالا در 30 کرسی احتمال انتخاب داریم . این رد صلاحیت ها به معنای حذف یک جریان ریشه دار تاریخی ایران بوده و یک ” فاجعه ” محسوب می شود .

سپس « محمد داوری » به عنوان عضو و سخنگوی شورای مرکزی سازمان معلمان ایران از انگیزه و حرکت معلمان برای تشکیل یک نهاد مدنی تشکر و عنوان کرد :

موسسان پیشگامان هر جریانی هستند . یکی از این تحلیل گران می گفت ما در تاریخ معاصر مدیون یک بخشی از تاریخ هستیم که ایده ” تاسیس ” خیلی قوی بود .

نهادهای مختلف تاسیس شدند و شرکت های اقتصادی و جریانات اجتماعی مختلف تاسیس و این آغاز ” مدنیت “ بود .

بذرهای مدنیت کاشته شد . شما امروز با هر انگیزه و دلیلی امروز به این جا آمدید و زمانی که این جا را ترک می کنید خیلی متفاوت تر باشید از آن کسی که صبح این جا آمده و گفته چون فلانی از ما خواسته ، چون رابطه دوستی داریم برویم یعنی ما  احتمالا با  انگیزه خیلی کمی آمدیم .

شاید نمی دانستیم کجا می رویم و برای چه می رویم ولی حالا که آمده و مهم ترین بخش زندگی که همان ” زمان ” است را در اختیار این جا گذاشته که قابل جبران هم نیست تا این جا برای یک جریان جدی و برای یک مسئولیت مشترک و برای سرنوشت مشترک نرسیدید این را رها نکنید .

داوری ریشه بسیاری از مشکلات و ناهنجاری ها را در ” فرهنگ ” نهفته دانسته و تصریح اگر از توسعه متوازن حرف می زنیم باید سنگ بنای آن را سنگ بنای فرهنگی بگذاریم . یعنی توسعه فرهنگی و فرهنگ توسعه باید محور اصلی فعالیت های ما باشد .

در ادامه کاندیداهای عضویت در شورای منطقه شهر ری به معرفی خود پرداختند .

یکی از کاندیداها دانشجو معلم پردیس شهر ری بود که تازه وارد دانشگاه فرهنگیان شده است .

وی در گفت و گو با  « صدای معلم » شرکت خود در این تشکل را با انگیزه ” مسئولیت پذیری “ خوانده و گفت که با علاقه و انگیزه وارد حرفه معلمی شده است .

وی از جریان و فضای روزمره موجود در آموزش و پرورش انتقاد کرده و تصریح کرد که بسیاری از افراد و حتی معلمان باسابقه به جای آن که به من و جوان ها انگیزه بدهند ما را متاسفانه ناامید می کنند .

پاسخ من دانشجو معلم با 18 سال سن به این گونه معلمان آن است که اگر شما این حرفه را نمی شناختید و یا ازآینده آن بی خبر بودید چرا خودتان ” معلم ” شدید ؟!

تشکیل شورای سازمان معلمان شهر ری و گزارش صدای معلم

یکی از معلمان بازنشسسته با 31 سال سابقه که کاندید ورود به شورای منطقه بود در معرفی خویش و برنامه های خود گفت :

امیدوارم بتوانم گامی حتی کوچک در جریان پرورش تفکر نقادانه در آموزش و پرورش بردارم .

از گام یکم نمی توان به گام دهم رفت .

ما باید بتوانیم جریان تفکر انتقادی را به تدریج و گام به گام در آموزش و پرورش نهادینه کنیم .

 از نکات مهم در برگزاری این نشست آن بود که معلمان شرکت کننده اکثرا جوان و نزدیک به 70 درصد آن را ” بانوان “ تشکیل می دادند .

گزارش مشروح این نشست در صدای معلم منتشر خواهد گردید .

تشکیل شورای سازمان معلمان شهر ری و گزارش صدای معلم

تشکیل شورای سازمان معلمان شهر ری و گزارش صدای معلم

تشکیل شورای سازمان معلمان شهر ری و گزارش صدای معلم

تشکیل شورای سازمان معلمان شهر ری و گزارش صدای معلم

تشکیل شورای سازمان معلمان شهر ری و گزارش صدای معلم

تشکیل شورای سازمان معلمان شهر ری و گزارش صدای معلم

علی پورسلیمان مدیر صدای معلم در جمع فرهنگیان شهر ری :

معلمانی که به صورت ” حرفه ای ” و در ” حوزه عمومی ” برای حل مشکلات و چالش های نظام آموزشی به صورت منظم و پژوهشی قلم می زنند و تحلیل می کنند بسیار در اقلیت هستند

در این بخش مشروح سخنان مدیر صدای معلم را می خوانیم .

 

چالش ها و مشکلات آموزش و پرورش ایران و معلمان کنش گر و حرفه ای و منتقد

امروز خوشحال هستم که در خدمت همکاران و معلمان محترم و کنش گر هستم .

پیش از ورود به بحث و گفت و گو لازم است مقدمه ای از آقای مصطفی ملکیان را در این جا نقل کنم .

ایشان در کانال سخنرانی ها می گوید :

جای بسی تأسف است که گفتار و کردار روشنفکران ایرانی از بیش از صد سال پیش تا کنون، همیشه و جز در مواردی بسیار استثنایی، چنان بوده است که گویی ایرانیان ملتی شجاع، آگاه، منصف، فداکار، غیور، مؤمن، آزادی‌خواه، عدالت‌طلب، و شریف‌اند که از بد روزگار همواره به زیر یوغ ستم و بیداد حکومت‌گران و دولتمردان سنگدل، نادان، فاسد، و بی‌صلاحیت کشیده شده‌اند.

گویی این امر بر عهده‌ی روشنفکران بوده است که نماینده و سخنگوی این مظلومان بی‌گناه شوند و همچون وکیل مدافع، حقوق‌شان را از ظالمان استيفا کنند.

ستم و بیدادِ حکومت‌گران و دولتمردان، به هیچ روی، جای انکار ندارد، اما این مجیزگویی و چاپلوسیِ مردم، نیز، هم خلاف حقیقت‌طلبی و اخلاق است، و هم مردم را به خطا و بیراهه می‌کشاند و سبب می‌شود که به کمین‌گاه یکی از بزرگترین دشمنان خود، یعنی درون خود، راه نبرند.

واقعیت این است که وقتی یکایک اعضای جامعه‌، به درجات متفاوت، باورهای کاذب، خطا، ‌توهم‌آمیز، و خرافی، و ترس‌ها، اضطراب‌ها، خشم‌ها، غیظ‌ها، کناره‌گیری‌ها، مالیخولیایی‌ها، بی‌تفاوتی‌ها، نفرت‌ها، کینه‌ها، حسدها، وابستگی‌ها، خودشیفتگی‌ها و امیدهای نابه‌جا داشته باشند، و خواسته‌ها، اهداف و آرمان‌های نامعقول و واقع‌گریزانه داشته باشند، نمی‌توان انتظار و توقع داشت که با تغییر نظام سیاسی فاسد یا سامانه‌ای از مناسبات اقتصادی ناسالم، همه چیز این جامعه روی در خیر و صلاح نهد.

حال اگر بگوییم که، اصلاً، آن نظام سیاسیِ فاسد یا سامانه‌ی مناسبات اقتصادیِ ناسالم، جلوه‌ی بیرونی همان حالات درونی است، سخن گزافی گفته‌ایم؟

به نظر من امکان ندارد ۸۰ میلیون انسان، باورهای صادق، احساسات و عواطف به‌جا، و خواسته‌های معقول داشته باشند، و زیر سلطه و سيطره‌ی چندصد تن انسان ظالم و فاسد قرار گیرند. چون حکومت‌گران از دل همان مردم برمی‌خیزند و از جنس همان مردم‌اند.اگر قرار است نهادهای مدنی فرمایشی نداشته باشیم چاره ای نداریم که فرآیند تفکر انتقادی را در جامعه را بسط و توسعه دهیم .

در سرزمینی که فرهنگ سالمی دارد، دیکتاتوری برنمی‌خیزد. “

آقای حسن قاضی مرادی در کتاب ” در پیرامون خودمداری ایرانیان “ می نویسد :

در تببین مقدماتی خودمداری در جامعه ایران اشاره می کنم که در دوران جدید و به طور کلی در هر جامعه ای ، می توان دو دسته منافع و سه حوزه فعالیت برای زندگی فردی و اجتماعی در نظر گرفت .

دو دسته منافع عبارتند از :

منافع خاص شخصی و خصوصی و منافع عام اجتماعی و همگانی .

چالش ها و مشکلات آموزش و پرورش ایران و معلمان کنش گر و حرفه ای و منتقد

وحدت دیالکتیکی این دو دسته منافع با ایجاد جامعه طبقاتی و تشخص بعدی آن با واسطه جامعه ی مدنی ، مطابق با ویژگی های هر جامعه ی خاصی ، تجلیات گوناگون یافته است .

سه حوزه فعالیت را نیز می توان چنین برشمرد : حوزه شخصی و خصوصی ، حوزه ی عمومی ( حوزه ای که معرف فعالیت های مستقل خودانگیخته و خود سازمان ده اقشار و طبقات مردم است ) و حوزه سیاسی و حکومتی .

سامان عقلایی و انسان گرایانه ی زندگی اجتماعی ، حاصل ارتباط متقابل میان آن دو دسته منافع و این سه حوزه فعالیت است . “

پس از این مقدمات ، وارد بحث اصلی می شویم .

در آسیب شناسی تشکل های موجود در حوزه آموزش و پرورش مطالب و نقدهای گوناگونی نوشته شده است .

اما بنده به عنوان یک روزنامه نگار و کنش گر حوزه رسانه در حوزه آموزش می خواهم ابتدا نقد را از خود و حوزه فعالیت خودم آغاز کنم .

جامعه ای که نتواند درست و منطقی خودش را نقد کند دچار دست اندازها و تلاطم های فراوان و حتی بیهوده ای خواهد شد .

در حوزه رسانه و فعالیت آن در آموزش و پرورش متاسفانه رسانه های حرفه ای و مستقل بسیار کم هستند .

در واقع ، همان نگاه کارمندی که در میان بسیاری از فرهنگیان حاکم است در این جا نیز سایه خود را تثبیت کرده است .

ما فکر می کنیم چون رسانه هستیم هر چیزی بگوییم درست است .

رسانه و خبرنگاران وظایف سختی بر عهده دارند اما برخی اوقات ما فکر می کنیم که ” عقل کل “ هستیم و نیازی به نظارت و نقد از سوی مخاطبان نداریم و این موجب تولید غرور کاذب و حتی نادیده انگاشتن واقعیت های جامعه می شود .

برخی اوقات احساس می کنم رسانه ها نمی توانند نیازهای مخاطبان را به درستی احصا و تعریف کنند و یا در ورطه بزرگ نمایی و پوپولیسم رسانه ای گرفتار می شوند .

برخی اوقات این نهاد نظارتی که رکن چهارم دموکراسی نامیده می شود از کارکرد و وظایف اصلی خود منحرف می شود .

از یک نمونه شروع می کنم .

2 روز قبل نشست رسانه ای خبرنگاران با آقای رخشانی مهر رئیس سازمان نوسازی، توسعه و تجهیز مدارس کشور برگزار گردید .

در این نشست ها معمولا خبرنگاران خیلی به حرف های سخنران گوش نمی کنند و بیشتر مطالب را منتقل و بعدا منتشر می کنند .

 ” در سرزمینی که فرهنگ سالمی دارد، دیکتاتوری برنمی‌خیزد. “خیلی پرسش های جدی و بنیادین مطرح نمی شود .

کار در این حوزه بیشتر به انجام یک کار اداری و تکلیفی تمایل پیدا کرده است .

خبرگزاری فارس در بخشی به رئیس سازمان نوسازی انتقاد کرد که چرا شما در مورد مشکلات  مدارس تخریبی و غیرمقاوم جدی حرف نمی زنید ؟

چرا شما در این مورد ” ایجاد حساسیت “ نمی کنید ؟

در نشست پیشین آقای زینی وند  رئیس سازمان مدارس و مراکز غیردولتی و توسعه مشارکت های مردمی وزارت آموزش و پرورش نیز این خبرنگار و خبرنگار صدا و سیما و برخی در برابر این حرف مسئولان که غیر از ” صدای معلم ” در 2 سال اخیر هیچ رسانه ای به صورت جدی وارد بحث شوراهای آموزش و پرورش و چالش های آن نشده اند ؛ این رسانه ها سعی کردند که به جای قبول کم کاری و پذیرش اشتباه توپ را به زمین  مسئولان بیندازند !

چالش ها و مشکلات آموزش و پرورش ایران و معلمان کنش گر و حرفه ای و منتقد

حساسیت ایجاد کردن وظیفه مسئولان نیست !

این باید به صورت منطقی رویکرد دائمی رسانه ها باشد .

همیشه بر این باور بوده ام که اگر آموزش و پرورش در اولویت مسئولان و جامعه نیست یک بخش مهم آن به کم کاری و بی تفاوتی و سایر موانع خودساخته و… برمی گردد .

کم کاری رسانه ها حتی توسط ” معلمان ” هم جبران نمی شود !

انگار در این جامعه تقریبا همه عادت کرده اند که تقصیرات و کوتاهی ها را به گردن یکدیگر بیندازند !

این وضعیت در مورد کارکرد ارکان تعلیم و تربیت مانند دانش آموز ، اولیاء دانش آموز و مدرسه نیز ساری و جاری است .

خانواده سعی می کند تکالیف ذاتی و انجام نداده خود را به گردن ” مدرسه “ بیندازد و از آن سو هم مدرسه ایمن مشکلات را به سمت خانواده فرافکنی می کند .

در واقع و پس از گذشت 40 سال در این حوزه هنوز به یک الگوی تعاملی و متعادل میان خانواده و مدرسه نرسیده ایم و دیوار قطور بی اعتمادی و سوء ظن میان آن دو حاکم است .

این وضعیت در مورد ستاد و صف آموزش و پرورش هم صادق است .

معلم ما خیلی با رسانه و کارکرد آن آشنا نیست .

برای خیلی از معلمان ما رسانه و اینترنت بیشتر در یک چیز خلاصه می شود :

ال تی ام اس !

تجربیات من می گوید زمانی که مشکلی برای یک معلم پیش می آید ابتدا سعی می کند آن را با شیوه های غیرمتعارف و الگوهای ” ایلی “ مانند پیدا کردن آشنا ، پارتی و… حل کند .

وقتی که امیدش از همه جا قطع می شود به رسانه روی می آورد .مهم ترین آسیبی که در حال حاضر برای حیات تشکل ها و احزاب حداقل در حوزه آموزش دیده می شود ، فقدان یک اتاق فکر برای تعریف تئوری و سپس طراحی تشکیلات و مکانیسم بازآرایی تشکیلات است .

تازه خودش هم نمی نویسد ، انتظار دارد دیگران برایش بنویسند !

معلمانی که به صورت ” حرفه ای “ و در ” حوزه عمومی “ برای حل مشکلات و چالش های نظام آموزشی به صورت منظم و پژوهشی قلم بزنند و تحلیل کنند بسیار در اقلیت هستند .

البته مشکلات معیشتی و اقتصادی یک واقعیت هستند و معلمان هم جزء اقشار آسیب پذیر اما نخست آن که نمی شود همیشه و برای توجیه کم کاری خودمان پشت سنگر معیشت خود را پنهان کنیم !

چه بسا مشکلات معیشتی خود معلول سایر عوامل و به ویژه متغیرهای غیرمعیشتی باشند .

برخی اوقات بسیاری از معلمان می گویند شما که این همه نوشته اید و انتقاد می کنید چه کاری از پیش برده اید ؟

البته این دسته از همکاران بدیل و یا آلترناتیوی هم معرفی نمی کنند .

در پاسخ باید گفت اگر مشکل و یا مساله ای را درست و کارشناسی شده مطرح کردی و پاسخ نگرفتی دوباره مطرح کن .

اگر نشد دوباره این کار را انجام بده .

5 بار ، 10 بار و حتی 100 بار .

هیچ حد و مرزی برای مطالبه گری در این زمینه تعریف نشده است .

قوانین حاکم بر افکار عمومی اثبات می کند که با این کنش گری مستمر و بدون وقفه فضای افکار عمومی به سمت ” اصلاح ” به ویژه در حوزه ” مفاهیم ” پیش خواهد رفت .

این مسیری برگشت ناپذیر است .

جامعه ما در کلیت خویش جامعه ای شتاب زده است که فقط به نتایج فکر می کند .

چالش ها و مشکلات آموزش و پرورش ایران و معلمان کنش گر و حرفه ای و منتقد

یک و یا 2 بار انتقاد می کند و زمانی که پاسخ نشنید به لاک انزوا ، سکوت و پس از یک دوره زمانی سر به شورش و طغیان بر می دارد .پس از گذشت 40 سال در این حوزه هنوز به یک الگوی تعاملی و متعادل میان خانواده و مدرسه نرسیده ایم و دیوار قطور بی اعتمادی و سوء ظن میان آن دو حاکم است

هیچ چیزی بدون دلیل تغییر نمی کند .

اگر آموزش ما دچار چالش ها و آسیب های متعدد و فراوان است باید به دنبال ” متعیرهای مستقل “ باشیم و خیلی روی متغیر های وابسته نایستیم .

ما در این جامعه تجربه جنبش مشروطیت را داریم .

جنبشی که به بیش از 1000 سال دوران اقتدار ایلی پایان داد .

ترجیع بند و حرف اصلی و روح مستتر در این جنبش معطوف به ” قانون ” و روح آن بود .

اما چر ا پس از گذشت بیش از یک سده هنوز در جامعه رفتارهای ایلی و قبیله ای به عنوان هنجار و یا نرم مطرح است و حرف اول را می زند ؟

باید به این موضوع به صورت جدی اندیشید .

چرا هنوز به جامعه مدنی و حتی الفبای آن نرسیده ایم ؟

این جامعه مدنی توسط نهادهای مدنی بنا می شود .

در واقع اورلپ ( Overlap ) دو حوزه شخصی و حکومتی و سیاسی ، نهادهای مدنی از جمله رسانه ها و تشکل ها هستند .

اما در جامعه ما ر فتارها اکثرا در حوزه ” منافع شخصی “ تعریف و تببین می شوند .

مردم دنبال منافع شخصی خودشان هستند و حکومت هم فکر خود و این وضعیت را به گونه ای مدیریت می کند .

مشکلات و چالش هایی که در حوزه رسانه به آن اشاره شد کم و بیش در مورد تشکل ها و احزاب هم مطرح هستند .

این دو نهاد نقش واسط میان این دو حوزه را دارند اما مشکل اصلی این است که این حالت میانجی بودن در کارکرد رسانه و تشکل اصلا شکل نگرفته است .

این دو نهاد به توالی و یا تناوب و به مقتضیات و شرایط به یک سو غش می کنند .

چالش ها و مشکلات آموزش و پرورش ایران و معلمان کنش گر و حرفه ای و منتقد

وقتی این دو نهاد درست تعریف نشوند و حکومت و یا دولت بدون ” میانجی ” با مردم رو به رو شود تصادم و برخورد غیرقابل اجتناب خواهد بود .

تشکل ها هم باید خودشان را نقد کنند .

اگر قرار است نهادهای مدنی فرمایشی نداشته باشیم چاره ای نداریم که فرآیند تفکر انتقادی را در جامعه را بسط و توسعه دهیم .

مهم ترین آسیبی که در حال حاضر برای حیات تشکل ها و احزاب حداقل در حوزه آموزش دیده می شود ، فقدان یک اتاق فکر برای تعریف تئوری و سپس طراحی تشکیلات و مکانیسم بازآرایی تشکیلات است .

تا این دو تعریف و تببین نشوند به لحاظ عقلی و منطقی نمی توان و نباید وارد فاز ” حرکت ” شد .

تشکل ها هم مانند دستگاه بوروکراتیک و دیوان سالار و خمود وزارت آموزش و پرورش دچار روزمرگی شده اند .

این تشکل ها نه تنها نمی توانند به کارکردهای خود عمل کنند که حتی بعضا خودشان به یک مساله تبدیل می شوند .

مدیر صدای معلم در گفت و گو و پرسش و پاسخ انتقادی با فرهنگیان شهر ری :

درد دل ها و این گونه ارتباط گیری در افکار عمومی و در حوزه رسانه اشباع شده است ؛ پیش نیاز سواد رسانه ای ، تفکر انتقادی است

در این بخش پرسش و پاسخ با معلمان را می خوانیم .

 

آسیب شناسی رفتار رسانه ای معلمان و وضعیت تفکر انتقادی در آموزش و پرورش

محمدرضا شهریاری ( مسئول اجرای نشست و هماهنگ کننده ) :

امروز بیشتر متمرکز شویم روی حوزه آموزش و پرورش . نقدهایی که داریم . تحلیل هایی که داریم  و این که از امکان تشکل و رسانه و این ظرفیت ها چگونه می توانیم استفاده کنیم .

از دو امکان مدنی که در اختیار ماست استفاده کنیم .

امروز شما در یک ظرفیت مدنی قرار گرفته اید به عنوان منتخبینی که در استان و یا شهرتان حضور دارید .

مدیر تخصصی ترین ، مستقل ترین ، آزاد ترین و شفاف ترین رسانه ی معلمان هم حضور دارد .

از این ظرفیت ها استفاده کنیم به مصداق حدیث : ” «الفُرصَه تمُّر مرِّ السَحاب فانتَهِزوا فُرَصَ الخَیّر».

این یک فرصت خیر است .

آسیب شناسی رفتار رسانه ای معلمان و وضعیت تفکر انتقادی در آموزش و پرورش

خانم قیصری:

 با تشکر از جنابعالی که روشنگری کردید .

کسی که در باتلاق است ما بهترین فضاها را برایش پیدا می کنیم.

به دردش می خورد ؟

نه !

ببینید …

 شما معلمان را  زیر سوال بردید .

جناب آقای پورسلیمان

چگونه است که صاحبان آموزش و پرورش زیر سوال نیستند ؟

سند تحول بنیادین همان طور که همکاران محترم مطالعه فرمودند اصلا بومی سازی نیست که من راجع به این کتاب که دارم می نویسم که درست شود .

کثرت نوشتن مهم نیست ؛ مهم این است که محتوا چگونه است ؟

 من 31 سابقه تدریس و با فول تایم  37 سال سابقه تدریس در آموزش و پرورش دارم و کاملا هم با نظر جنابعالی موافق هستم که اگر تغییری می خواهد صورت بگیرد باید این گونه باشد.

منتهی به نظر من ، من به عنوان معلم چگونه زیر سوالم در حالی که سخنی که می خواستم بگویم ، کتابی که خواستم معرفی کنم نمی شد .

به قول معروف همان سخنی که شما گفتید .

 چون باید طبق ساختار آموزش و پرورش می بود .

 شما فرمودید معلول علت دارد .

علت ها چیستند ؟ و این که علت ها از معلول ها فکر می کنم مهم تر است .

این که ما علت ها را شناسایی کنیم .

فرمودید منافع شخصی.

 اگر اشکال در ساختار آموزش و پرورش برطرف شود و وقتی این اشکالات برطرف شوند وضعیت اصلاح می شود . مثال می زنم در مورد ژاپن .

می خواهم بگویم آنها آمدند . این که که منافع شخصی را ترجیح ندهی از پیش دبستانی شروع می شود. بحث پیش گیری از اعتیاد …

 یادم است آقای شهریاری حضور داشتند .  یک موقعی ایشان مدیر کانون بودند از پیش دبستانی باید پیش گیری شروع شود . یک عده از همکاران خود ما تعجب کردند یعنی نتوانستند متوجه بشوند یعنی چه. اگر می خواهید منافع شخصی در این سن من در نظر گرفته نشود باید از پیش دبستانی آموزش شروع شود.

روح ما در مراتب بالاست . چرا به جهت های پایین حرکت نکنیم ؟

اگر ما آموزش را از پیش دبستانی آغاز کنیم در خیلی از حیطه ها مشکلی نخواهیم داشت.

 و فرمودید نه متاسفانه آموزش نقد با تخریب در جامعه نیست. اگر ما بخواهیم نقد کنیم اول باید بدانیم که چگونه نقد کنیم. نقدها تخریبند. برای این که من رقیبم را زمین بزنم به دنبال مچ گیری هستم. این نقد نیست، این تخریب است. پس اولین گام در آموزش و پرورش این است اگر که ما می خواهیم نقد کنیم فاصله ای که فکر می کنم به اندازه یک مو است با نقد و تخریب داشته باشیم .

آسیب شناسی رفتار رسانه ای معلمان و وضعیت تفکر انتقادی در آموزش و پرورش

مدیر صدای معلم:

خانم قیصری

از نقد شما سپاسگزارم .

من صحبت های شما را در سه محور طبقه بندی می کنم.

 محور اول شما حالت پرسشی داشت و دو محور دیگر حالت توصیه بود.

درست است.

 بنده معلمان را زیر سوال بردم ولی خودم را  اول از همه  مورد پرسش قرار دادم  به عنوان رسانه و به عنوان کنشگر این انتقاد را به خودم وارد کردم.

 ما نباید فکر کنیم  چون معلم هستیم ، چون خبرنگار هستیم و.. عقل کل هستیم !

 آقای شهریاری می دانند اگر دوستان دیگر هم رسانه صدای معلم را مطالعه کنند این را به وضوح خواهند دید که ما هر چقدر خودانتقادی یا خودارزیابی را در آموزش و پرورش تعریف کنیم و این را نهادینه کنیم خود این مجموعه خود این تشکیلات غنی سازی می شود و سطحش بالاتر می رود.

معلمان خیلی نمی نویسند. مشکلات خودشان را معمولا کارشناسی شده بیان نمی کنند. بیشتر حالت دردردل دارد.

به نظر من ،  درد دل ها و این گونه ارتباط گیری در افکار عمومی در حوزه رسانه اشباع شده است. ما باید برویم به سمت تعریف مساله و کارشناسی کردن مسائل و این که محور پاسخ گویی یا نقطه کانونی باید کجا باشد و  آنجا را هدف بگیریم.

 متاسفانه ما این فرایند را نداریم. فقط حرف هایی زده می شود ، گفته می شود و از کنارش می گذریم.

 اینها مکتوب نمی شود و مستند سازی  نمی شوند.

به عنوان یک کنشگر حوزه رسانه عرض می کنم اگر این فرایند طی بشود و وقتی معلمان در این زمینه به صورت جدی وارد نمی شوند طبیعی است که افراد دیگری وارد می شوند. مثلا آموزش عالی وارد می شود ، نهادهای دیگر وارد می شوند .

آن  موقع به ما برمی خورد !

بعد می گوییم چرا شما در آموزش و پرورش دخالت می کنید  ؟

چرا در کار معلم دخالت می کنید ؟

 در حالی که این دخالت نیست. شاید آنها فکر می کنند که ما معلمان یک حالت انفعالی پیدا کرده ایم در مورد مسائل و چالش های آموزش و پرورش و نقش فعالی نداریم آن ها فکر می کنند خروجی های ما ورودی های آموزش عالی هستند. وقتی استاد دانشگاه از نظام آموزش عالی انتقاد می کند در واقع بیشتر فکر خودش است. می گوید دانش آموزی که می آید سر کلاس من بیسواد است.

بعضی از آنها که احساس مسئولیت می کنند می آیند و این مسائل را انجام می دهند.

 قصد من از زیر سوال بردن جایگاه معلم به لحاظ ذاتی نبود. این بود که معلم با رسانه درگیر خلاقیت و پویایی شود وخلاقیت او هم در نوشتن ظهور پیدا می کند و فعالیت ها و تجارب در حوزه نهادهای مدنی یا تشکل ها هم افزایی پیدا می کند .

در مورد ساختار که فرمودید.

آسیب شناسی رفتار رسانه ای معلمان و وضعیت تفکر انتقادی در آموزش و پرورش

 بله ، ساختار آموزش و پرورش ما معیوب است. فرضا در مورد بودجه آموزش و پرورش هم این بحث مطرح است بودجه سمی داریم . تا زمانی که این ساختار اصلاح نشود و مفید و کارآمد نباشد و هر چقدر بودجه بیاورید مانند یک آبکش  چیزی نمی ماند و دفع می شود. ولی چه کسی باید این ساختار را اصلاح کند.

مهم این است فاعل این اصلاحات در ساختار و نهاد آموزش باید چه کسی باشد.

 مسئولین نمی توانند ساختار را تغییر بدهند ولی رسانه ها و تشکل ها می توانند با آن شرایطی که خدمتتان عرض کردم موجد تحول باشند. و این اصلاحات آموزشی را در قالب ساختار به وجود بیاورند. این امکان پذیر است ولی در یک فرآیند تدریجی .

من با حرف های شما کاملا موافقم.

پیش دبستانی باید احیا شود و دبستان هم به همین صورت باید اصلاح شود. امسال هم به نظر می رسد به آموزش و پرورش ابتدایی در حوزه بودجه توجه بیشتری شده است.

در مورد نقد که اشاره کردید .

در نظام آموزشی ما درس و یا کتاب ” تفکر و سواد رسانه ای ” تدوین شده و تدریس می شود اما من پیش از آن و با به صورت هم زمان و هم عرض هیچ مفهومی از ” تفکر انتقادی ” که پیش نیاز فهم این درس است در محتوای آموزشی مشاهده نکرده ام .

شما در سواد رسانه ای می گویید که این دانش آموز باید نگاه انتقادی نسبت به رسانه ها داشته باشد .

اما تفکر انتقادی و شاخص ها آن اصلا تعریف نمی شوند .

نتیجه این می شود که نه تفکر انتقادی در حوزه آموزش شکل می گیرد و از آن طرف هم یک ” درس نخودی ” به انبوه دروس و محتوای آموزشی اضافه می شود !

پیاده سازی و ویرایش ” زهرا قاسم پور دیزجی

LEAVE YOUR COMMENT

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *