Home انتخاب سردبیر تا اطلاع ثانوی، کلاه خود را محکم نگه دارید
تا اطلاع ثانوی، کلاه خود را محکم نگه دارید

تا اطلاع ثانوی، کلاه خود را محکم نگه دارید

0
0

محمودصفدری

مسئول سازمان معلمان خراسان شمالی

امروز حدودا یک ماه از بازگشایی ناگهانی مدارس گذشت و در حالی که انتظار می رفت با رصد و تحلیل آمار مبتلایان و بررسی نوع و میزان تاثیر بازگشایی مدارس در شیوع کرونا، سریع تر و دقیق تر، تغییری در این شیوه ی آموزشِ فشل، نامنظم و کم اثر، ایجاد شود اما با وجود افزایش آماری مبتلایان و رشد مرگ و میر روزانه، همچنان سه عنصر اساسی نظام تعلیم و تربیت -معلمان، اولیا، دانش آموزان- در بلاتکلیفی عنصر قدرتمند و تصمیم گیرِ چهارم -ستاد- به سر می برند و هیچکس دقیقا نمی داند فردا که آفتاب برآمد، چه اتفاقی در این حوزه خواهد افتاد و چه تصمیمی گرفته خواهد شد و آیا از شنبه همه چیز به روال عادی بازخواهد گشت یا نه؟؟!!

البته از همان زمانِ اعلام ناگهانیِ خبر بازگشایی مدارس، که بدون نظرخواهی از مدیران و معلمان ، بدون در نظر گرفتن مخالفت پزشکان و پرستارانِ دلسوز و خسته از مبارزه ای طولانی و جانفرسا، بعنوان رزمندگان خط مقدم جبهه کرونا، دستور ناگهانی “حمله” به مدارس صادر شد، انتظار می رفت به چنین وضعی دچار شویم، اما جای امیدواری بود که لااقل همچون یکی از نسخه های شاد، این تصمیم عجولانه و ناپخته هم بروز رسانی شود و تغییری در آن ایجاد شود.
انتظار می رفت در مدت این یک ماه و چه بسا کوتاهتر، تیم ستادی وزارت آموزش و پرورش با بررسی آماری دقیقِ دانش آموزان و معلمانِ مبتلا و میزان تاثیر و تاثّر بازگشایی مدارس در بروز چنین وضعیت قرمزی که در اکثر قریب به اتفاق استان ها شاهد آن هستیم، مشورت با نخبگان و کسب تکلیف از دلسوزان وزارت بهداشت و درمان و ستاد ملی کرونا، برای نیل به عدالت آموزشی، تغییری در جهت تقویت آموزش حضوری یا تعطیلی مدارس گرفته یا بگیرند.

البته تا آن زمان و تحقق این خواسته به حق و مهم، اگر از مشکلات شیوه بازگشایی مدارس و نحوه ی ادامه ی کار حضوری آنان بگذریم و بر بحران های سناد،سرعت اینترنت، شاد و حفره های عمیق تکنیکی آن، قیمت سرسام آور گوشی هوشمند در این وضع فلاکت بار اقتصادی و بی برکتی سرسام آور بسته های اینترنت، فائق آییم و افزایش آمارهای مبتلایان و مرگ و میر شهروندان، مقاومت خودجوش خانواده ها برای حفظ سلامت خود و فرزندان شان و بی تاثیری فریادِ استغاثه ی دلسوزان ما را از پای درنیاورد و انواعِ توصیه های گفتاری و شیوه های مختلف سخن درمانی مسئولان و برخی اقدامات خلاف گفتارشان ، نظیر حضور در جلسات و همایش ها، حضور میدانی و نمایشی در میان معترضان برخی مناطق قرمز و درگیر کرونا، عیادت از بیماران در بیمارستان ها را از یکسو و گلایه ها و نامه های التماس گونه وزیر بهداشت را به رهبری مورد مداقّه قرار دهیم، به یک نتیجه مهم و شاید حیاتی می رسیم و آن اینکه: ” هموطن عزیز، با توجه به اتفاقاتی که شاهد آن هستیم، به نظر می رسد نه اراده ای برای مبارزه جدی با کرونا و کنترل مرگ و میر هموطنانی که همچون برگ خزان روی زمین می افتند، وجود دارد ، نه برنامه ای و نه بودجه ای؛ پس لطفاً تا اطلاع ثانوی،دو دستی به کلاه خود بچسبید و مراقب سلامتی خود و خانواده خود باشید.

LEAVE YOUR COMMENT

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *