Home یادداشت بودجه و تهديد عدالت و كيفيت آموزشي
0

بودجه و تهديد عدالت و كيفيت آموزشي

0
0


شهين دخت ميان دشتي٭

يكي از مطالبات عمومي و مهم در حوزه آموزش عدالت و كيفيت آموزشي است. مطالباتي كه بيشتر از سوي خانواده‌ها مطرح مي‌شود، در مناطق محروم و دورافتاده، حداقل‌هاي يك محيط آموزشي يعني فضا و امكانات اوليه و معلم مورد مطالبه خانواده‌ها است. خانواده‌هايي كه خود اغلب از نعمت آموزش بي‌بهره بوده‌اند و حالا مي‌خواهند فرزندان‌شان تحت‌آموزش قرار گيرند.
نويسندگان و قلم به دستاني كه نگراني عدالت آموزشي آنها را وادار به نگاشتن پيرامون اين مهم مي‌كند يا پژوهشگراني كه دغدغه اين ضرورت را  دارند هم به بهانه‌هاي مختلف و در فرصت‌هاي ممكن به تبيين اين مساله مي‌پردازند و تلاش دارند تا مسوولان و دست‌اندركاران را به نوعي متوجه ابعاد مساله و تبعات بي‌توجهي به آن بكنند.
وقتي سخن از بي‌عدالتي آموزشي به ميان مي‌آيد و مصاديقي از آن برشمرده مي‌شود نخستين واكنش به آن رنگ و بوي بودجه و اعتبار مي‌گيرد، يعني اعداد و ارقام پايش به ميان كشيده مي‌شود و سخناني از اين قبيل كه بيش از ٩٠ درصد بودجه آموزش و پرورش پرسنلي است و عددي براي رفع تبعيض و بي‌عدالتي باقي نمي‌ماند، گفته مي‌شود يا مباحثي از اين قبيل كه پراكندگي مناطق و دورافتادگي‌ آنها رسيدن به نقطه مناسبي از عدالت آموزشي را مشكل ساخته است.
مناطق محروم و دورافتاده ممكن است براي خيرين انگيزه‌بخش باشد اما براي بخش خصوصي كه برخي كارشناسان و مسوولان غيردولتي كردن آموزش و پرورش را توصيه مي‌كنند نه‌تنها انگيزه‌بخش نيست بلكه هيچ توجيه اقتصادي براي سرمايه‌گذاري ندارد.
لذا تحقق عدالت آموزشي در مناطق محروم راهكاري جز راهكار دولتي ندارد و حتي مشاركت‌هاي مردمي و خيرين هم اگر صورت بگيرد در حد تامين فضاي آموزشي است و ساير پارامترها از قبيل معلم خوب، امكانات و تجهيزات آ‌موزشي و… بر عهده آموزش و پرورش و دولت خواهد بود؛ همان وظيفه‌اي كه قانون اساسي بر عهده دولت نهاده است و اين امر نيز نيازمند بودجه و تدبير و مديريت است كه متاسفانه تاكنون رضايت‌بخش نبوده است.
اما مطالبه كيفيت آموزشي نيز همچنان در تهديد بودجه و اعتبارات مغفول مانده است، در برخوردارترين مناطق و حتي در پايتخت هم نارضايتي از كيفيت آموزشي بالاست و هر وقت پاي اين مطالبه به ميان كشيد مي‌شود مديران مدارس در نخستين واكنش مي‌گويند پولي كه به ما داده مي‌شود پاسخگوي افزايش كيفيت برنامه‌هاي آموزشي نيست. آنها مي‌گويند ما نمي‌توانيم امكانات و تجهيزاتي اضافه كنيم و نمي‌توانيم مشوق‌هايي براي معلمان و مربيان داشته باشيم تا با انگيزه بيشتر تلاش كنند و كيفيت آموزشي ارتقا يابد.
رضايت نسبي خانواده‌ها از معدود مدارس دولتي يا مدارس غيردولتي هم ريشه در تامين اعتبارات از كانال‌هاي غيردولتي دارد، حالا اين پرسش همچنان بدون پاسخ مي‌ماند كه اگر كمبود بودجه، عدالت و كيفيت آموزشي را تهديد مي‌كند راه چاره چيست؟ و تا كي بايد اين قصه پرغصه تكرار شود؟ً!
مجلس و دولت بايد به اين مطالبه ريشه‌اي كه در واقع تهديدكننده توسعه در ابعاد مختلف است و بزرگ‌ترين ستون توسعه يعني نيروي انساني را هدف قرار داده، پاسخ دهند.
٭مسوول صفحه مدرسه اعتماد


 

LEAVE YOUR COMMENT

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *