Home یادداشت بهلولی و نقش وی در تکامل رفتارهای صنفی
بهلولی و نقش وی در تکامل رفتارهای صنفی
0

بهلولی و نقش وی در تکامل رفتارهای صنفی

0
0

محمدتقی سبزواری

عضو شورای مرکزی سازمان معلمان ایران

در تاریخ و در جوامع و یا علوم و گروه های اجتماعی، همواره انسان هایی یافت می شوند که جریان نویی را تعریف می کنند و نقش موثری را در تکامل رفتارها و اهداف ایفا می کنند. این جریان می تواند مسیر را حرکتی دوباره ببخشد و در اصلاح حرکت موثر واقع شود.
کنش های صنفی معلمان از ابتدای دهه هشتاد، فراگیر شد. این کنش ها گرچه با گستردگی و مقبولیت عامه همراه بود ولی از بعد نظری، پشتوانه قوی علمی نداشت. فعالان صنفی هنوز فرصت لازم برای ورود به مباحث تئوریک را نداشتند. کنشگران صنفی بیشتر وقت خود را به برنامه ریزی برای نمایش قدرت و مطالبه گری معلمان صرف می کردند. کمتر کسی بفکر آموزش و پرورش تطبیقی یا یادگیری آخرین یافته های علمي در زمینه تعليم و تربیت و یا …. بود.
مرحوم بهلولی خیلی زود این ضعف تشکل های صنفی را تشخیص داد و بر آن اصرار ورزید. حضور در هیئت مدیره کانون صنفی معلمان تهران مانع از فعالیت های علمی اش نشد. او که از ابتدای دهه هشتاد با وبلاگ نویسی و نقد مسائل پیرامونی، نویسندگی را آغاز کرده بود و با نگارش یاداشت های انتقادی در روزنامه های کثیرالانتشار به فعالیت صنفی خود ادامه داده بود، با فراگیری و انتخاب متون خارجی و ترجمه آن، قدم در راهی گذاشت که هیچ کنشگری پیش از وی نرفته بود.
مهدی بهلولی که زمانی بعنوان عضو هیئت مدیره کانون صنفی شناخته می شد، دیگر بعنوان یک محقق و پژوهشگر شناخته می شد.
مهدی بهلولی به همراه یار دبستانی اش محمدرضا نیک نژاد ثابت کردند که کنش میدانی و نظری، لازم و ملزوم یکدیگرند. علم بی عمل و عمل بی علم در دنیای امروز، محلی از اعراب ندارند.
هیچکس امروز نمی تواند فعالان صنفی را به بیسوادی و بی درایتی متهم کند. بهلولی نشان داد که بدون داشتن مدارک پر طمطراق دانشگاهی، می توان در جامعه علمی موثر واقع شد و تحسین اساتید برتر جهانی را برانگیخت.
قطعا مهدی بهلولی حق بزرگی بر گردن فعالان و کنشگران صنفی و تشکل های معلم محور دارد. اینان می توانند با تکیه و اشاره به تلاش ها و عملکرد های علمی بهلولی و نیک نژاد خود را از اتهاماتی که برای تحقیر کنشگران صنفی و تشکل های معلم محور به کار می رود، مبری کنند.
مهدی بهلولی تا آخر عمر پاک دست زندگی کرد و هرگز قلمش را به مزد نفروخت. برای او حق التحریر گرفتن بسیار راحت تر از تدریس بود ولی شرافت معلمی اش بیش از اینها ارزش داشت.
در سوگ فرو رفتن تمامی فعالان حوزه آموزش و پرورش مهری بر صداقت، درایت و ذکاوت وی می باشد.

LEAVE YOUR COMMENT

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *