Home انتخاب سردبیر  امیدواران به پیروزی در غیبت اکثریت 
 امیدواران به پیروزی در غیبت اکثریت 

 امیدواران به پیروزی در غیبت اکثریت 

0
0

محمود صفدری 

مسئول سازمان معلمان خراسان شمالی

در خبرها خواندم:
“سعید محمد نامزد انتخابات می‌شود؛
‏قالیباف و رییسی به سفرهای تبلیغاتی می‌روند؛ احمدی‌نژاد هم؛
‏معاون سیاسی سپاه به سعید محمد می‌تازد؛
‏سعید محمد، احمدی‌نژاد را هدف می‌گیرد؛
‏و …
‏این‌ همه نشانه‌های مهمی از ……. قدرت برای ……… است!!!!!!!!!!!

به زعم بنده همه ی این هول و ولاها و بالاپریدن ها بخاطر ضیافتی است که برخی تصور می کنند، احتمال می دهند یا دوست دارند اتفاق بیفتد.
و آن جشن چیزی نیست جز “کاهش یا عدم مشارکت عمومی در انتخابات”.

برخلاف آنچه از تریبون های رسمی نظام منتشر می شود که افزایش مشارکت مردم در انتخابات موجب مقبولیت و روایی انتخابات نزد افکار عمومی داخلی و خارجی و یک “آری” بزرگ غیر رفراندومیک به نظام مستقر و مقوّم آن است، برخی ناکامان انتخابات گذشته، فرصت طلبان و مهجورین سیاسی که خود را در طیف دلواپسان نظام دسته بندی می کنند و قاعدتاً در غربال پیشاانتخاباتی خود را برگزیده نهادهای استصوابی می دانند، از دست و پا درآمده و به اصطلاح “از هول حلیم در حال افتادن در دیگ هستند”، بدون توجه به اهداف و شعارهای بلندپروازانه بیرونی نظام و آرمان های داخلی، منطقه ای و بین المللی آن، فرصت را مغتنم شمرده و قله ی هدف را کوتاه تر از همیشه و پیروزی را در دسترس تر از هر وقت دیگر تصور کرده و تلاش می کنند از این فرصت های تکرار ناپذیر، ماهی خود را به دام اندازند.

غافل از آنکه این دعواها بر سر یک قبر خالی است که نمونه ی آن را در انتخابات اسفند ۹۸ و مجلس حداقلی برآمده از آن می بینیم که ره یافتگان به هیئت رئیسه آن،حتی از سوی خودشان هم جدی گرفته نمی شوند و تعدادی از آنان ساز انتخابات ریاست جمهوری را کوک کرده اند تا در قامتی دیگر و لباسی دیگر، کامروا شوند!
اگر چه تصور می شود پیروزی در انتخابات پیش رو با سرجمع آرایی کمتر از همه ی ادوار گذشته، به ویژه در اثر عدم مشارکت یا کاهش حضور بخش وسیعی از مردم که منتقد وضع موجودند و امیدشان به اصلاحات سطحی یا بنیادین را از دست داده اند، ساده تر بدست می آید،اما اینان توجه ندارند که مصیبت و نحوست این انتخاب، از فردای اعلام آرا و پیروزی احتمالی، دامنشان را خواهد گرفت و قدرت چانه زنی منتخبان را در افکار عمومی کاهش داده و بنیان بنای جمهوریت را به شدت متزلزل خواهد کرد.
تاسف آورتر اینکه برخی از این مدعیان کاندیداتوری و شیفتگان خدمت! خود دارای منصب اند آن هم مناصبی در عالیترین مناصب نظام.
آیا در این روسای قوا و شیفتگان خدمت که هوس پوشیدن خلعت اجرایی کشور را دارند،قوه ی عاقله یا توان تشخیصی وجود ندارد که در خلوت به آنان گوشزد کند که یا سائل دلسوز و صادقی نیست که بپرسد به کدامین احساس تکلیف دینی، اخلاقی عرفی و انسانی، ماههاست سکان مسئولیت های خطیرتان را رها کرده و چشم به انتخابات ریاست جمهوری دوخته اید در حالی که وضع اسفناک مردم را می بینید!؟
آیا با خود فکر نکرده اید که مردم درک می کنند که اگر هدف تان خدمت است چرا در مناصبی که امروز در دست دارید، به درستی کار نمی کنید تا از مُلک و ملت گره گشایی نموده و با ایجاد رضایت در بین مردم، امید آنان را به تاثیر گذاری بر سرنوشت انتخاباتی تان، برگردانید تا اینچنین کشور و نظام آماج حملات دوست و دشمن قرار نگیرد و متهم به “مردمی نبودن” نگردد!؟
چرا یک مشاور صادق و دلسوز -لااقل به حال خودشان- پیدا نمی شود تا به اینان بی پرده و بی پیرایه بگوید، چه کاشته اید که خرمنی را در انتظار هستید؟
چرا یکی به اینان هشدار نمی دهد که درهای رسیدن به خشنودی خدا تنها به کاخ ریاست جمهوری و راههای خدمت به خلق تنها از ساختمان پاستور نمی گذرد!؟

چرا مرجع بالاتری به اینان تذکر نمی دهد که شما در همین مناصب کنونی که مستقیم و غیرمستقیم به رآی مردم وابسته اند، بابت مسئولیت حاصل از رآی مردم-ولو بسیار اندک و نگران کننده- به آنان مدیونید و برای ناکارآمدی های عمدی و سهوی تان در پیشگاه خلق و خدا مسئولید و باید پاسخگو باشید!
چرا به جای پاسخ به اعتماد مردم و حل معماها و رفع مشکلاتی که از گذشته مانده است،به پیشواز آینده می روید!!؟؟
شما را به خدا، این هیاهوی مضحکی که به راه انداخته اید را تمام کنید و به کارها و مسئولیت های سنگین تان برسید تا کمر مردم بیش از این خم نشده و راههای جبران مافات و انابت در پیشگاه حق، بسته نشده است، به خود آیید و گره ای از کار مُلک و ملت بگشایید، تا چنانچه اگر در وقت موعود هوس انتخاب شدن در قامتی دیگر به سرتان زد، روی حضور رضایتمندانه و پرشور مردم حساب کنید نه مثل دزدان و راهزنان بر بی تفاوتی و خفتن و عدم حضور آنان!!!
در آن صورت برنده ی مسابقه ای خواهید بود که برندگی اش شایسته ی هزاران افتخار باشد نه بایسته ی سکوت و سرافکندگی داخلی و خارجی!

LEAVE YOUR COMMENT

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *