Home دیدگاه آموزش و پرورش نقش و كاركرد مجلس و كميسيون آموزش
آموزش و پرورش نقش و كاركرد مجلس و كميسيون آموزش
0

آموزش و پرورش نقش و كاركرد مجلس و كميسيون آموزش

0
0

محسن گلپايگاني
گروه مدرسه «اعتماد»| انتخابات هنگامه‌اي است براي تامل بيشتر بر خواست انتخاب‌كنندگان و وظايف و نقش انتخاب‌شوندگان. در اين فرصت از يك سو به يكباره آتشفشان خواسته‌ها فوران مي‌كند و از سويي وعده و وعيدها اوج مي‌گيرد.
در ميان اين موج دوسويه آنچه مبهم باقي مي‌ماند و پس از انتخابات هم به فراموشي سپرده مي‌شود اين است كه كدام خواست واقعي و ممكن بود و كدام وعده عملي و قانوني. به همين دليل ضرورت دارد كه فضاي انتخابات را به عنوان يك فرصت كنشگري مدني به سمت و سويي سوق دهيم كه مطالبات و وعده‌ها واقعي و عملي‌تر باشد تا سرمايه اجتماعي كه در فصل انتخابات شكل مي‌گيرد استمرار يابد.
يكي از مطالبات عمومي مردم برخورداري از يك نظام آموزشي كارآمد است و يكي از مطالبات صنفي معلمان برخورداري از شرايط حرفه‌اي رضايت‌بخش و مفيد و موثر است كه اين دو دسته مطالبه هم‌جهت با هم در صورت تحقق مي‌تواند تضمين‌بخش و تامين‌كننده نظام آموزشي كارآمد با معلماني حرفه‌اي و باانگيزه باشد.
گروه صفحه مدرسه «اعتماد» در هفته‌هاي منتهي به انتخابات اين مهم را در دستور كار خود قرار داده است و پس از آنكه در هفته گذشته به طور كلي به انتخابات از منظر مطالبات معلمان و مسائل آموزش و پرورش پرداخت در اين هفته به طور خاص اما كلان به نقش و كاركرد مجلس و كميسيون آموزش مي‌پردازد تا در مسير فضاسازي مدني و كنشگري هدفمند فعالان‌ رسانه‌اي، صنفي و سياسي حوزه آموزش و پرورش را متوجه رويكردهاي چاره‌ساز و كنشگري گره‌گشا و مدني كند چرا كه ما بر اين باوريم حل مسائل آموزش و پرورش و تحقق مطالبات مردم و معلمان در اين حوزه منوط به نقش‌آفريني‌هاي موثر و آينده‌نگرانه است.
چالش‌هاي فراروي  مطالبات فرهنگيان و مجلس دهم
در آستانه دهمين
دوره انتخابات مجلس
 شوراي اسلامي قرار داريم و مشكلات فرهنگيان كشور همچنان روند فزاينده و رو به رشدي را دنبال مي‌كند. ادامه اين وضعيت خسارت‌هاي جبران‌ناپذيري را به اين قشر فرهيخته كشور وارد كرده و كيفيت زندگي، رفاه اقتصادي، بهداشت رواني و منزلت اجتماعي آنان را تحت تاثير خود قرار داده است. در اين بررسي مهم‌ترين چالش‌ها و رويكردهاي جامعه فرهنگيان كشور مورد توجه قرار مي‌گيرد.
مهم‌ترين و نخستين چالش نوع نگاه مديران ارشد كشور به جايگاه آموزش و پرورش و فرهنگيان در كشور مربوط مي‌شود كه نگاه مصرفي و هزينه‌اي است نه سرمايه‌اي، آموزش و پرورش را ركن اساسي توسعه پايدار به شمار نمي‌آورند. به همين منظور براي بهبود و ارتقاي منزلت اجتماعي و سطح زندگي معلمان سرمايه‌گذاري اساسي را ايجاد نمي‌كنند.
چالش دوم پايين بودن سطح بهره‌مندي فرهنگيان از شأن و منزلت اجتماعي جامعه در مقايسه با ساير اقشار اجتماعي با وجود بالا بودن ميانگين سطح سواد و دانش اين گروه و پايين بودن سطح سلامت رواني و عدم اميد به آينده است.
سومين چالش ابراز نارضايتي معلمان از حقوق و مزاياي حداقلي و تبعيض و بي‌عدالتي در پرداخت‌ها در مقايسه با ساير كاركنان دولت و نارسايي خدمات رفاهي است، به طوري كه معلمان كشور با حقوق و مزاياي بسيار پايين از لحاظ تامين معاش، به افراد بي‌انگيزه‌اي تبديل شده‌اند كه در نهايت باعث افت كيفيت آموزش در كشور مي‌شود. درد معيشت و مشكلات اقتصادي معلمان را آزار مي‌دهد، مجلس و دولت نيز با نامهرباني از كنار اين درد ديرينه عبور مي‌كنند و فقط وعده‌هاي خشك و توخالي مي‌دهند.
چهارمين چالش ساختار بيمار گونه نظام آموزش و پرورش كشور و بي‌توجهي به شايسته سالاري در اين وزارتخانه، ضعف برنامه‌ريزي و مديريت، شلوغ شدن كلاس‌ها، ناديده گرفتن مباحث معيشتي، بي‌توجهي وزارت آموزش و پرورش به برنامه‌ريزي‌هاي درازمدت و راهبردي است.
چالش ديگر بي‌توجهي به ارزش‌هاي اخلاقي و تاكيد بر معيارهاي آموزشي صرف، عدم حمايت‌هاي حقوقي و… كه مي‌تواند از علل بروز برخي مسائل ناخوشايند در مدارس باشد، است. اگر چه در گذشته فقط دغدغه فرهنگيان بود كه با نگراني از آينده شغلي خود اعتراضات خود را مطرح مي‌كردند.
اكنون اين موضوع براي شهرونداني كه فرزندان‌شان خروجي اين نظام آموزشي هستند نيز بسيار ملموس و مشهود است و مردم را از آينده نگران كرده است. به طوري كه حل چالش‌هاي فراروي نظام آموزش و پرورش كشور در سطح گسترده‌اي از جامعه به محور مطالبات مردم، نهادهاي جامعه مدني و سازمان‌هاي صنفي معلمان تبديل شده است.
به همين علت با موضوع آموزش و پرورش و مطالبات معلمان، ديگر نمي‌توان به عنوان يك موضوع معمولي و در حاشيه برخورد كرد.
برخورد با اين پديده نياز به عزم ملي، مشاركت گسترده معلمان و تشكل‌هاي فرهنگيان و همكاري قواي سه گانه به ويژه مجلس شوراي اسلامي دارد. آنچه اهميت دارد، خلأها و كاستي‌هاي گوناگون در قوانين و مقررات موجود كشور در زمينه مسائل آموزش و پرورش است.
اين خلاءها و نبود برنامه‌هاي جامع توسعه آموزش و پرورش كشور زمينه ساز عدم مديريت جامع، يكپارچه و كارآمد در آموزش و پرورش كشور شده است.
در شرايط موجود مجلس بايد حل مشكلات معلمان را به عنوان يكي از مهم‌ترين اولويت‌هاي كشور مورد توجه قرار دهد و مهم‌ترين راه‌حل پيشنهادي لازم در اين زمينه تغيير نوع نگاه مديريت كلان كشور به جايگاه آموزش و پرورش به عنوان مهم‌ترين سرمايه ملي كشور است و جامعه فرهنگي بايد به عنوان يك نهاد مدني قدرتمند در صحنه‌هاي سياسي و اجتماعي كشور حضور فعال و اثر بخش داشته باشد تا بتواند به واسطه همفكري، همدلي و همگامي در انتخابات امسال با هدف تشكيل مجلس فرهنگي با استفاده از قدرت سياسي و اجتماعي خود منشأ تغييرات اساسي در جهت دستيابي به مطالبات صنفي، ارتقاي معيشت اقتصادي و منزلت اجتماعي خود باشند و به طور مستقل از طريق تشكل‌هاي مدني فرهنگيان و از طريق تدوين سند راهبردي و برنامه پيشنهادي و حمايت از كانديداهاي تضمين شده فرهنگيان در سراسر كشور حضور فعالي داشته باشند.
از اين رو در اين دوره به نمايندگان فرهنگي توانمند و قدرتمندي نياز داريم كه به مسائل آموزش و پرورش و تشكيل فراكسيون فرهنگيان، حفظ و ارتقاي روحيه و انگيزه فرهنگيان به عنوان عنصر اصلي توسعه پايدار كشور و ارتقاي منزلت اجتماعي و افزايش كيفيت زندگي آنان اعتقاد داشته باشند.

 

 

LEAVE YOUR COMMENT

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *